Een Travellerspoint blog

Rurrenabaque

23/10/2011 - 02/11/2011

Rurrenabaque, ... we zijn er geraakt zonder problematisch op te stijgen, onderweg neer te storten of slecht te landen. Het was wel een oud vliegtuigje van 40 passagiers, verdeeld zoals in een bus en om eerlijk te zijn het voelde ook een beetje aan als een bus. Het geluid dat onze kist maakte kwam rechtstreeks uit een oude film aangezien het nog een vliegtuigje was met propellers. Leuke ervaring, al was Veerle er helemaal niet gerust op. Alhoewel het een militaire vlucht was, was het vliegtuig niet in het army-groen gespoten wat toch een deel van de charme wegnam.

Ons vliegtuig van La Paz naar Rurrenabaque: goede landing!

Ons vliegtuig van La Paz naar Rurrenabaque: goede landing!

Het eerste dat we merkten toen we uit het vliegtuig stapten was: "Damn!!! Tis hie weirm!" Onze t-shirt plakte tegen ons lijf en ons onderbroekske werd gedoopt in bilzweet! Lekker!

Het is hier warm! Heel warm!

Het is hier warm! Heel warm!

Al snel vonden we een perfect hostel met 13 hangmatten, een eigen kamer met badkamer en een gigantisch (en lekker) ontbijt en dit voor 3.5euro per persoon. Dit werd onze uitvalsbasis voor de volgende 10 dagen.

Suuuperlekker ontbijt in ons hostal

Suuuperlekker ontbijt in ons hostal

De eigenares is momenteel ook ons moederke: ze wekt ons wanneer we plannen hebben, maant ons aan ons te haasten wanneer we te laat zijn, doet onze was en heeft voor de rest 2 jongens onder haar hoede genomen die slecht behandeld werden thuis. Een prachtig menske!
Verder stonden er 3 dagen pampas en 2 dagen jungle op het programma.
De 3 dagen pampas waren toeristisch maar wel dolle pret.

Dieren spotten

Dieren spotten

We zagen schilpadden en honderden alligators en kaaimannen. Ze zijn niet altijd even makkelijk te vinden. Zie jij de alligator op één van de de onderstaande foto´s? s´nachts zijn ze dan weer heel makkelijk te vinden aangezien hun ogen oplichten als je er met een lampje naar schijnt. Dit was ook een heel leuke ervaring. De vuurvliegjes maakten het plaatje compleet.

Wondermooie schildpadden

Wondermooie schildpadden

Zoek de krokodil

Zoek de krokodil

Alligators zijn vrij loom en kleiner. De kaaimannen daarentegen aggressiever en véél groter. Zij durven ook de bootjes aan te vallen. De grootste kaaiman die wij zagen, +-7meter, probeerde dan ook onze boot aan te vallen. We passeerden hen en hij bleef rustig zitten maar toen we terugkwamen voor een tweede kijkje te nemen was voor hem de maat vol. Hij stormde hij het water in richting onze boot. De gids gaf volle gas en weg waren we. De gids zelf was ook verschoten en we waren blij dat het beest uit onze buurt was.

Gezellig op de boot op zoek naar dieren

Gezellig op de boot op zoek naar dieren

Zwemmen met roze dolfijnen

Zwemmen met roze dolfijnen

Een tijdje erna stopte de gids en zagen we roze dolfijnen. De gids stelde ons gerust dat hier geen alligators of kaaimannen zaten aangezien de dolfijnen deze verjagen. E zaten wel piranhas! Deze zouden niet bijten indien je bleef bewegen en niet bloedde. De gids gaf het goede voorbeeld en dook in het water. Wij volgden. Heel lang bleven we er wel niet in aangezien Thijs een beet kreeg in zijn rug en eentje in zijn zij. Waarschijnlijk door de bruine plekjes op zijn rug. Aan zijn rug of zij was geen schade. We gingen terug uit het water en zetten onze tocht verder naar het kamp alwaar we met een biertje naar de zonsondergang keken. De tweede dag stonden we vroeg op om op anaconda-fotojacht te gaan. We moesten elk individueel op zoek gaan en wanneer we eentje zagen moesten we de gids roepen. Veerle toonde haar vol goede moed en ging als eerst het hoge riet/gras in op zoek naar de beesten. Iedereen volgde haar voorbeeld en we zochten urenlang in de vreselijk hitte.

Anacondas spotten

Anacondas spotten

Spijtig genoeg zonder resultaat. Onze vrienden die daags erna op zoek gingen hadden meer geluk en zagen een anaconda die een alligator aan het wurgen was. Des namiddags gingen we piranha vissen. Het leek wel of de vissen het voor de mannen hadden want bij de mannelijke vissers ging het goed en bij de vrouwelijke niet echt. Ze waren eerder de piranhas aan het voederen. Onze gids, Toto, ving ze alsof het niets was. De gevangen piranhas werden ´s avonds op de barbeque gegooid en verorberd door de fiere vissers.

Piranhas vangen, allee Thijs toch

Piranhas vangen, allee Thijs toch

Het spijtige van de zaak is dat piranha een vrij smaakloze vis is. Tijdens het eten brak een ware onweersbui uit en hier was neimand kwaad om. Eindelijk wat verkoeling. De dagen ervoor lagen de temperaturen tussen de 30 en 38 graden, en dat in combinatie met de luchtvochtigheid hier is echt drukkend. Daags erna was het nog steeds aan het regen en we besloten wat te kaarten tot het beter werd. In de namiddag kwamen we na een 3uur durende bootrit en 3 uur durende jeeprit terug aan in ons geliefkoosde hostel.
We verbleven 2 dagen in het dorp en het weer haalde weer hoge temperaturen. We gingen uit eten met onze vrienden en praten tot in de late uurtjes.

Leuk avondje uit!

Leuk avondje uit!

Daarna kwam het jungle-avontuur. Een prachtig bootrit, deze keer op een grote rivier, bracht ons op onze bestemming.

Op weg naar de jungle

Op weg naar de jungle

Bij onze aankomst ontmoeten we onze overvriendelijke, exclusief spaanssprekende gids. Aan zijn zij hing een machete en zijn hoofd zat propvol jungle-wijsheid. Hij toonde ons alles wat eetbaar was, welke takken veel water bevatten, welk mieren dodelijk waren en welke dan weer eetbaar waren. Ook zagen en ruikten we ijverzwijnen. Kan jij er eentje vinden op één van de onderstaande foto´s? Tip: Zoek zijn snuit!

Onze slaapplaats in de jungle

Onze slaapplaats in de jungle

Een aardschildpad van dichtbij

Een aardschildpad van dichtbij

De jungle

De jungle

Werkende miertjes

Werkende miertjes

Het huis van de mieren: indrukwekkend

Het huis van de mieren: indrukwekkend

Zoek de everzwijn!

Zoek de everzwijn!

Dat is pas natuurlijk water!

Dat is pas natuurlijk water!

De drinkplaats van de dieren

De drinkplaats van de dieren

Reuzenbomen

Reuzenbomen

De brug over de rivier

De brug over de rivier

s Nachts nam hij ons het oerwoud in op zoek naar jaguars en slangen. We waren maar met z´n drieën, Eriberto (gids), Veerle en Thijs, aangezien de anderen te moe of ziek waren. We zagen een baby-tarantula en allerlei andere insecten maar geen slang of jaguar. Wel zagen wel de pootafdrukken van een jaguar maar al snel raakten we het spoor bijster. Het resultaat was dan misschien niet groot maar de spanning en ervaring waren zeker de moeite waard.

Nachtwandeling in de jungle

Nachtwandeling in de jungle

Een spinnetje

Een spinnetje

Op de terugtocht naar Rurrenabaque begon het alweer te regen en de afkoeling voelde alweer aan als een Godsgeschenk. We stopten aan een hoge rotswand waar de ara´s hun nest hebben. We zagen deze magnifieke beesten ook eens echt vrij leven en vliegen. Want normaal gezien als wij deze beesten zien zijn hun vleugles geknipt. Dit was dan ook een prachtige afsluiter van onze jungle-ervaring.
Overmorgen nemen we het vliegtuig terug naar La Paz en zullen we vertrekken naar richting Sucre alwaar we gaan "chillen" en de spaanse lessen onveilig maken. We´ll keep you posted!!!

Ps: Tussendoor relaksen we hier in het zwembad bij tropische temperaturen en geloof het of niet maar er zijn zelfs "bultruggen!" gesignaleerd.

Geplaatst door VeerleThijs 9:10 Gearchiveerd in Bolivia Reacties (8)

La Paz - Coroico

15/10/2011 - 22/10/2011

Welkom voor alweer een kleine update van de voorbije dagen.
Allereerst zijn we veilig aangekomen in La Paz en hebben we hier een paar kalme dagen doorgebracht. Het waren de nationale verkiezingen van Bolivia en alles, maar dan ook alles lag, op zijn gat. Wanneer je aan een strand ligt is dit natuurlijk wel leuk maar het is minder leuk wanneer je in de hoofdstad vertoeft. We hadden dan ook niet veel te doen en we liepen wat rond in de verlaten straten.

Lama-foetus, voor goed geluk onder de ingang van je huis begraven. :-) Zotte bolivianen!

Lama-foetus, voor goed geluk onder de ingang van je huis begraven. :-) Zotte bolivianen!

We zagen wel onze kans schoon om naar Coroico te gaan. Dit is een klein bergdorpje op ongeveer 3uur rijden van La Paz.
Nu hadden we het geluk dat deze verbinding ook te maken valt per mountainbike en dit op de fameuse Road of Death of korter Death Road.
Veerle besloot deze weg niet te nemen aangezien ze geen zin had om de groep te vertragen en ook omdat het downhill-mountainbiken haar niet zo goed af gaat. (Remember: de hondenbeet) Thijs zat dus met een dilemma: de beste tijd van zijn leven meemaken en Veerle alleen de bus laten nemen OF zijn bolleke niet alleen laten en naar de foto's kijken op het wereldwijde web. De beslissing was moeilijk maar toen ... als een duvetje uit een doosje kwamen we het koppel tegen dat we al meerdere keren zijn gekruist. Zij en hun vrienden gingen ook naar Coroico en dit op dezelfde dag als wij dit gepland hadden. Thijs boekte zijn wild avontuur en gelukkig als we waren gingen we met gans de bende op restaurant en café. Wat een avond! Daags erna stond Thijs op om 6u om met pak en zak naar de touroperator te gaan. Veerle soesde nog lekker verder tot onze vrienden haar kwamen halen. De spanning was te snijden.
Na een uurtje rijden was het dan zover we deden onze bescherming aan en zetten de afdaling in. Zalig! Het weer was prachtig en onze gids had geen schrik van een beetje snelheid.
Na nog een goed uur kwamen we aan op de Death Road.

Death road 3

Death road 3

Nu was het bittere ernst en de gids liet dit duidelijk merken. Verschillende veiligheidsvoorschriften en het dodental werd zwaar in de verf gezet. Dit jaar al 3 doden en verleden jaar 2 doden. Hij opperde dat concentratie het enige echte belangrijke was. Dit bleek niet gelogen. Wanneer je ogen afdwaalden had je de indruk naar de afgrond te rijden maar wanneer je je echt concentreerde was het zalig. Thijs had geluk want de andere deelnemers waren een ouder koppel en deze gingen veel trager waardoor de gids hem mee op sleeptouw nam en lekker snel de berg af bolde. We trokken vele foto´s, gingen onder watervallen door met de fiets en namen af en toe pauze om op het koppel te wachten.

Death road2

Death road2

Zonder enig overdrijven één van de leukste dagen uit Thijs zijn jonge leven.

Death road

Death road

Ondertussen hadden Veerle en haar reisgezellen minder geluk. Ze stonden met de bus vast in een manifestatie. Thijs wachtte vol ongeduld en werd ongerust aangezien niemand bereikbaar was. Dit is wel normaal in Bolivia. Hier is kennelijk vaker geen gsm-signaal dan er wel signaal is. Ondertussen had hij ons paradijs voor 3 nachten wel al geboekt en rond 20u kwamen Veerleke en de anderen uit het kleine busje gekropen op de afgesproken plaats, Coroico.
Het was hier het 200jarige bestaan van dit dorpje en we zouden het uren kunnen beschrijven maar in 2 woorden: Carnaval Halle!

Carnaval Coroico!

Carnaval Coroico!

Letterlijk ook want het feest ging 3 dagen ondoorbroken verder. Gelukkig was ons hostal buiten het centrum en hoorden we het feestgedruis enkel op de achtergrond. We vierden 2 dagen stevig mee maar de derde dag kwam het onze spreekwoordelijke strot uit.

Ons paradijs voor 3 nachten!

Ons paradijs voor 3 nachten!

Verder lagen we zalig aan het zwembad, aten we veel vetzakkerij en dronken we bier, rum en tot hiertoe onze beste fles wijn.

Gezellig kolonisten onder ons muskietennet.

Gezellig kolonisten onder ons muskietennet.

Vandaag zijn we terug in La Paz aangekomen en morgen vliegen we met een militair vliegtuigje naar Rurrenabaque, een oerwouddorpje op 25uur hiervandaan met de bus en 1uurtje hiervandaan met ons vliegtuigje. Het belooft spannend te worden aangezien de landingsbaan tussen de bomen is en uit modder en gras bestaat. :-)

Geplaatst door VeerleThijs 14:42 Gearchiveerd in Bolivia Reacties (4)

Copacabana

13/10/2011 - 15/10/2011

Na een aangename grensovergang arriveerden we in Copacabana, het eerste dorpje na de grensovergang. Btw: Er is niks beter dan Belg te zijn aan een grensovergang. Je krijgt altijd de woorden chocolade, frietjes en bier te horen. Wie houdt hier nu niet van? :-) Mensen zijn direct veel vriendelijker eens ze BELGIË BELGIQUE BELGIEN op een officieel document zien staan. Dus laten we dit zo houden! :-)
Copacabana zelf was heel klein maar gezellig. Het eten in het restaurant waar we 4 keer geweest zijn op 3 dagen was verrukkelijk. In het begin hadden we bang dat we in geldnood zouden raken maar de bankautomaat nam onze kaart wel aan en we lieten ons eens stevig gaan. Ik zeg het niet graag maar als je denkt dat je geen geld meer hebt tot in La Paz en dan een bankautomaat vindt in een piepklein dorpje: "Dan maakt geld echt wel gelukkig."

LakeTiticaca.jpg

We hebben daar een dag gewoon rondgelopen en de kolonisten van Catan gespeeld en de andere dag zijn we naar het Isla Del Sol geweest. Klinkt een beetje mariginaal zoals LLoret Del Mar maar dat was het zeker niet. Dit eiland was in de Inca-tijd het vakantieverblijf van de koning en het doet wel wat denken aan een hedendaags buitenverblijf. De koning had een eigen strand en woonde iets hoger op de berg. Prachtig wel en dit in het midden van het Titicaca-meer. 's Avonds namen we de bus naar La Paz alwaar we op de meeste labiele overzetboot ooit onze bus naar de andere kant zagen "geduwd" worden. Eens verder van de kant werd dan toch de motor gebruikt. Wijzelf moesten in een bootje kruipen waar we in de voorste laadruimte werden geplaatst en bijna onmiddelijk zeeziek werden. De bus raakte wonder bij wonder aan de overkant en wij ook. Dit voorbeeld belooft wel al dat Bolivia een totaal ander land zal worden, maar wij zijn allesinds al grote fans van dit bizarre land.

Onder in het kleine ruim van ons overzetbootje!

Onder in het kleine ruim van ons overzetbootje!

Geplaatst door VeerleThijs 9:55 Gearchiveerd in Bolivia Reacties (3)

Arequipa

09/10/2011 - 13/10/2011

De grote markt van Arequipa met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen.

De grote markt van Arequipa met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen.

In Arequipa zelf hebben we niet veel uitgestoken. We hebben hier vooral gerust en op het gemakje wat door de stad gekuierd. Dit was wel eens nodig. Leuk weetje: In Arequipa is het altijd goed weer ook al ligt deze stad vrij hoog.

Ekeko, een God van de Andes die magische voorwerpen met zich meedraagt en zo geluk brengt waar hij gaat.

Ekeko, een God van de Andes die magische voorwerpen met zich meedraagt en zo geluk brengt waar hij gaat.

We gingen 's avonds gezellig naar het casino alwaar we gezellig rouletten voor wel 10 Soles (ongeveer 3euro). De ene avond wonnen we wat geld en de volgend verloren we wat geld.
We dronken wijn uit het karton en werden licht beschonken, in de zon, met een boek op onze schoot. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat je deze "wij" mag vervangen door "Thijs".

Gewoon genieten! Met een goed boek.

Gewoon genieten! Met een goed boek.

Verder gingen we naar een museum waar een meisje, dat 500jaar geleden geofferd werd voor de inca-goden, tentoongesteld wordt in een frigo. Het verhaal rond "Juanita" was dan ook zeer interessant. Het meisje was zeer goed bewaard gebleven aangezien ze begraven werd op de top van een zeer hoge vulkaan en het daar dus constant vriest. De dag erna namen we de bus naar Bolivia.
Tijdens de busrit begonnen de problemen. Onze bus viel na ongeveer een uurtje rijden in panne en er kwam zogezegd een andere bus om ons op te halen. De lokale bevolking kende dit smoesje duidelijk maar al te goed en begon gretig te liften. Na een tijdje stopte er een vrachtwagen en de man vroeg of hij iemand kon helpen. We besloten het erop te wagen aangezien deze man er heel vriendelijk uitzag en tenslotte toch maar alleen was. Ons besluit bleek goed te zijn. Hij legde ons de ganse geschiedenis van de Latijns-Amerikaanse muziek uit en belde naar onze volgende busmaatschappij dat we iets later zouden zijn en vroeg hen of ze konden wachten. Ze vertelden hem dat ze zouden wachten tot 14.30u, nog een goede 4uur van het huidige tijdstip. Gelukkig als we waren lieten we ons de lift welbevallen tot we zagen dat we in tijdsnood kwamen. De vriendelijke chauffeur zou met ons een taxi delen maar hij bleef maar treuzelen en we gaven hem wat geld en sprongen in een taxi. Het was nu 14.30u en we hadden onze tickets al betaald en op zak. Een beetje luid en misschien wat zenuwachtig maanden we de taximan aan "Rapido!" "Rapido!" te zijn. Hij gaf plankgas en op 5 minuten waren we ter plaatse. De taximan liep samen met ons binnen en begon te roepen dat ze de bus moesten tegenhouden. De man achter de balie begon eveneens te lopen en begon met zijn gsm te bellen dat ze niet mochten vertekken. Nu waren we met z´n vijven aan het lopen en we hadden geluk. De bus stond er nog. De gezichten van de mensen in de bus waren minder aangenaam. Bang als we waren voor verder reacties indien we een blikje tonijn opentrokken, aten we slechts 2 advocado´s (zonder in onze handen te snijden) en keken we uit naar de Boliviaanse grens. We hadden niet meer deftig gegeten sinds 05.30u ´s morgens. Maar we reden nu wel naast het machtige Titicaca-meer op een hoogte van ongeveer 3800m.

Geplaatst door VeerleThijs 9:05 Gearchiveerd in Peru Reacties (1)

Cusco - Machu Picchu

2/10/2011 - 9/10/2011

Hello beste lezertjes,

We gaan het proberen kort te houden aangezien we in Agua Calientes zijn, het dorpje onder Machu Picchu. De grote reden hiervan is dat we veel te weinig geld hebben meegenomen op deze 4 daagse tocht en we dus bijna blut zijn op deze laatste dag. (Internet is niet gratis :-) )

Wayna Pichu in de mist gehuld.

Wayna Pichu in de mist gehuld.

Om te starten hebben we in Cusco gewoon 2 dagen gezellig rondgelopen, nog eens zelf gekookt, lekker geslapen en tv gekeken. Verder dagdromen we meer en meer over Markskes spruitjes, Stefkes scampis en appeltjes, Magdas ballekes in tomatensaus en Annemies befaamde rabarbertaart.
Daarna zijn we wel lichtgepakt gestart aan onze toer. De eerste dag stegen we met de auto tot +- 4000m om dan met de mountainbike 3uur af te dalen zonder eens te hoeven stampen. Leuk maar veel te koud. Echt heel koud. En het was aan het regenen.

Veerle haar poep na de mountainbikeafdaling. Het is trouwens modder, :-) Zo eng was de afdaling nu ook niet!

Veerle haar poep na de mountainbikeafdaling. Het is trouwens modder, :-) Zo eng was de afdaling nu ook niet!

Gelukkig kwam de zon erdoor en warmden we het laatste uur stevig op. Eens aangekomen in het dorp aten we, dronken we en keken we naar het lokale volleybal. Supergezellig. Kleine meisjes doken rond Thijs zijn nek en de jongens waren dan weer dol op Veerleke.

Mmmm lekkere kinderen! Dit maal zonder snoep te gebruiken. :-)

Mmmm lekkere kinderen! Dit maal zonder snoep te gebruiken. :-)

Na een leuke avond gingen we slapen en we stonden om 6u op om de jungle in te trekken. Echt zalig, mooiste natuur tot nu toe. We zagen allerlei planten, bomen, beesten. De mensen onderweg waren supervriendelijk en sommige hielden ook een aapje als huisdier, (het type aapje van Ross in Friends) Schattig beestje.
Halverwege werd het wel effe spannend. Veerle liep voor Thijs uit toen er een grote slang van gifgeel/donkergroene kleur op het padje lag. Thijs riep naar Veerle: "Pas op een slang!" Ze draaide zich om en zei: "Och onozelaar." en stapte verder richtig het beest. Toen zag ze het en verstopte zich achter Thijs zijn vermagerdere lichaampje. De slang koos het hazenpad door het geluid dat we maakten en we gingen door. Nu wel iets voorzichtiger. Om eerlijk te zijn, de gids was zelf ook verschoten dus het gebeurt ook niet zo vaak dat die beesten zich laten zien. We moesten op het einde in een klein bakje zitten dat ze dan via een stalen kabel over de rivier trekken (leuk!) en we kwamen aan in het volgende dorpje.

We steken de wilde rivier over in een ijzeren bakske.

We steken de wilde rivier over in een ijzeren bakske.

Ah nee sorry, We zijn nog even gestopt in natuurlijke warmwaterbaden alwaar we ons een uurtje lieten weken in het hete water. Na zo een het dag was een koud zwembad wel leuker geweest maar Veerle genoot toch met volle teugen.

Ontspannen in een natuurlijk warmwaterbad na een 9uur durende tocht.

Ontspannen in een natuurlijk warmwaterbad na een 9uur durende tocht.

De dag erna was nog warmer en iets minder afwisselend wat de tocht heel zwaar maakte. Wel stapten we een hele tijd naast een oude spoorweg wat supermooi was. s'Avonds kwamen we aan in Aguas Calientes en hier zijn we nu dus nog steeds. Intussentijd gingen we wel naar Machu Picchu. We stonden om 4.00u op en we vertrokken rond 4.30u richting Machu Pichu.

Om 5.00u de berg op. Het regende niet maar het goot!

Om 5.00u de berg op. Het regende niet maar het goot!

We kwamen daar na veel trappen aan als 1 van de eersten en moesten toen wachten tot onze gids arriveerde. De gids van deze 4daagse toer viel in het algemeen zwaar tegen. We hebben alles gezien wat we wouden zien maar ze was lui en mokte als het haar zin niet was. Veerle heeft er zelfs "Hey, it's not normal huh that we have to wait for 30 minutes for you" tegen "geroepen"! Één van de zalige momenten op deze trip. Voor de rest was Machu Pichu echt heel mooi en interessant. Een andere gids deed de uitleg over de verschillende gebouwen/tempels. Het enige nadeel was dat het regende en heel mistig was waardoor we koud hadden en we niet zo een heel groot zicht hadden over deze oude "stad". Aan de andere kant konden we de mist wel appreciëren aangezien dit hier het klimaat is het grootste deel van het jaar (volgens de gids) en de mist gaf een extra mystieke sfeer aan deze verloren Inca-stad.

SA-PE2003-IncaTrail-11-ViewMachuPicchu-640.JPG

Dit is niet onze foto. Het weer liet deze foto duidelijk niet toe. Maar kantel je hoofd nu eens naar rechts. En kijk goed naar de rotsen achter de stad. ... Leuk he! je ziet een gezicht! Ps: Met deze foto is niet geklungeld.

Ps:We verbleven een dag langer in Aguas Calientes aangezien onze gids geen treinticketten voor ons geboekt had. Vreselijk!
In Cusco gingen we stevig op cafe met onze Ierse vrienden en speelden we Perudo tot in de late uurtjes.

Geplaatst door VeerleThijs 16:52 Gearchiveerd in Peru Reacties (7)

Lima - Huacachina - Nazca

27/09/2011 - 1/10/2011

Eens aangekomen in Lima verwonderden we ons onmiddellijk over de grootte! Deze stad is echt immens! Niet verwonderlijk want er leven dan ook 8 miljoen mensen. Wij kozen voor de buurt ‘Miraflores’. Dit is een heel veilige buurt en op wandelafstand van het strand.
We vonden dat we het verdienden om eens ongelooflijk lekker te gaan eten. We namen er dan ook voor de eerste keer in meer dan een maand een flesje wijn bij. Dat kan toch heerlijk smaken he! Nadien gingen we in de leuke bar van ons hostel zitten. We praatten wat met de barman en Thijs leerde hem verdedigingstechnieken. Best wel grappig :)
De dag nadien bezochten we de buurt en probeerden we alweer te surfen. Dit keer bleef er van surfbabe Veerle niet veel meer over :) Thijs kon de golven echter wel aan. ‘s Avonds trokken we opnieuw richting dezelfde bar. Heerlijke sfeer, lekkere biertjes, leuke mensen van overal, biljartwedstrijdjes, gezellige babbels, late uurtjes…

Nog enkele wist-je-datjes. Wist je dat:
- De hoeden van Ecuador en Peru zeer gelijkend zijn, maar dat deze in Peru wel 10 cm hoger zijn.
- Toeteren op de weg hier een nationale sport is. Helemaal niet agressief maar men doet dit blijkbaar gewoon graag.
- We hier vaak gebruik maken van mini-busjes of collectivo’s. Dit zijn kleine busjes die continu rondrijden. Dit is heel handig want je moet nooit wachten en je kan eender waar op- of afstappen. Minder is dan weer dat ze de busjes echt propvol steken. Ook dieren mogen gerust mee of worden op het dak gebonden.
- Hier jammer genoeg redelijk veel afval in de natuur ligt. Vuil wordt vaak zomaar uit de ruit gegooid.
- De Cordillera Blanca ongelooflijk mooi is!
- Je hier vaak voor een tocht vertrekt in je t-shirt onder de stralende zon en je op de top eindigt met je jas tussen de sneeuwvlokjes.
- Het in Peru al elke dag warm weer is geweest.
- Straatnaamplaatjes hier blijkbaar duur moeten zijn want deze vind je hier amper.
- Je op een wandeling loslopende honden, paarden, koeien, schapen, geiten, biggen, kippen… tegenkomt. Afgesloten weides komen we hier amper tegen.
- De bevolking ook hier weer heel vriendelijk is.
- Kindjes achter ‘Caramelo’s’ (= snoepjes) komen vragen ofwel verlegen over je arm komen wrijven.
- De bevolking in de bergen heel traditioneel en schuchter is, en ze aan de zee veel hipper en stoerder is.
- Onze busrit naar Lima aanzienlijk korter leek aangezien er een kuikentje was ontsnapt en los liep in de bus. Van animatie gesproken.
- Mic Mac Vekens nog steeds tevreden is over zijn baard.
- We het hier heel erg naar ons zin hebben!

En we veranderen van verteller. Huacachina is een natuurlijk oase omgeven door zeer hoge duinen, het regent er ook blijkbaar nooit.

1.jpg

Eens aangekomen in Huacachina helpt een taximan ons met het zoeken naar een degelijke, goedkope slaapplaats. Thijs gaat kijken of alles in orde is terwijl Veerle op de spullen let. Hij keurt de kamer goed. Hoe dit ooit is kunnen gebeuren blijft ons een misterie: de kamer was walgelijk en vuil en de badkamer nog vuiler.
Met veel spijt over onze voorlopige slaapplaats gaan we bbq gaan eten in een restaurantje. We leren 2 belgen kennen en het wordt 1u zonder er echt oog op te hebben. We kruipen moe onder de wol en wanneer we 's morgens wakker worden, springen we uit bed, smijten onze zak op onze rug en gaan we op zoek naar een beter hostel. Na 5 minuten vinden we een proper en goedkoper hostel.
We gaan naar een agentschap om onze buggy/sandboarding-tour vast te leggen. Huacachina is vooral bekend door het sandboarden, maar de buggyrit zou ons niet teleurstellen. Wees gerust dat deed ze niet! We huurden voor een kleine verhoging van de prijs ook 2 snowboards bij waarmee je toch meer richting kan houden dan op die zelfgemaakte plankjes.
Als voorbereiding trokken we te voet de hoge duinen in (genre Dunes de Pyla). We lieten ons rollen, sprongen zover we konden en deden wedstrijdjes naar beneden. Met het nodige zand op vervelende plaatsen en valpartijen als gevolg. Kortom dolle pret.
Om 16u was het dan zover: tijd voor het echte werk. Om 16u10 stopt er een gigantische machine voor de deur van het agentschap: de sandbuggy. Ik had meer het stijl buggy in gedacht waarmee onze pa, Mark Vekens, nog mee heeft rond gereden maar dit was iets grootschaliger.

Sandbuggy!

Sandbuggy!

We zetten ons schrap en onze chauffeur vertrekt in ware rallystijl. We zouden wel heel stoer willen zeggen dat we geen bang hadden maar dit zou staalhard gelogen zijn. Er was echt nen hoek af, van die man dan (Hij was zelfs perfect rond). In het begin scheurde hij gewoon zeer snel over de vlakte maar dan begon hij zich van hoge duinen naar beneden te laten "vallen". De eerste keer dachten we echt dat hij gewoon te ver was gereden en dat we gingen vallen maar dan hadden we door dat als hij op een top vertraagde het daarna gewoon echt steil naar beneden ging. Iedereen was onder de indruk en de chauffeur was zich echt aan het vermaken. Toen net voor de eerste pauze remde hij niet af aan een top en hij stampte superhard op het gaspedaal. We vlogen, niks overdreven, echt vliegen: zoals in de meeste films die in San Francisco zijn opgenomen als er een goede achtervolgingsscene is. Zalig maar zo angstwekkend tegelijk. Effe pauze. Iedereen nam foto's maar wij wouden gewoon voort doen zodat we toch genoeg zouden kunnen sandboarden.

Veerle staat na 2 jaar terug op een Snowboard.

Veerle staat na 2 jaar terug op een Snowboard.

Daarna vertrokken we weer en kregen we onze eerste afdalingen te zien. Deze waren echte opwarmers, niet te hoog en niet te stijl. Na een paar keer proberen kwamen we aan bij de groten. De laatste was echt groot en een jongeman is daar dan ook echt lelijk ten val gekomen. De schade viel mee maar zijn oog zal toch een paar dagen dik zijn. We twijfelden wanneer het nu juist onze beurt was maar Veerle zette zich recht en als een echte surf/snowboardbabe ging ze de steile helling af en ze kreeg trouwens als enige die dag een applaus van alle deelnemers. Ze had dan ook de tijd van haar leven.

Veerle aan het Sandboarden!

Veerle aan het Sandboarden!

Daarna was het Thijs zijn beurt en ergens in het midden ging het bijna mis aangezien zijn grote voeten over het board hingen en in het zand terecht kwamen.

Thijs aan het snowboarden!

Thijs aan het snowboarden!

Hij haalde het net en Veerle en Thijs keerden terug naar hun buggy. Ondertussen ging de zon onder en de chauffeur haalde nog steeds het onderste uit de kan teneinde ons te plezieren.
Moe maar voldaan sloten we de dag af na een heerlijk terrasje met de nodige drank en eten.

De dag erna gingen we naar Nazca, waar we de eeuwenoude Nazcalijnen zagen. We zagen maar twee symbolen: de boom en de handen. Dit stelde niet veel voor aangezien we geen vliegtuigje gehuurd hadden maar keken vanaf een simpele mirador.
Thijs ging naar de kapper en liet zijn baard een beetje bijtrimmen.

Thijs gaat naar de kapper in Nazca. Baard wordt eveneens een beetje bijgetrimd.

Thijs gaat naar de kapper in Nazca. Baard wordt eveneens een beetje bijgetrimd.

Deze nacht reizen we door naar Cusco en het veelbelovende Machu Pichu. We houden jullie op de hoogte.

Geplaatst door VeerleThijs 17:39 Gearchiveerd in Peru Reacties (7)

Huaraz

21/09/2011 - 27/09/2011

Na een lange maar mooie busrit komen we eindelijk aan in Huaraz. Huaraz is zo een beetje het mekka voor klimmers en mensen die graag afzien op loodzware tochten.
De eerste dag zijn we simpelweg wat gaan rondneuzen voor de verschillende prijzen aangaande ijsklimmen, een 4daagse tocht met tent op hoogtes tot 5000m en andere dagtrips. We vonden alles zeer mooi maar soms wat aan de dure kant. Om eerlijk te zijn waren we ook niet al te happig om deze organisatie te gebruiken aangezien de gids mega-zat was. Met alle respect, we hebben onze vrienden graag zat maar onze gidsen graag nuchter, zeker op deze hoogtes. Aan het toerismebureau hadden we meer geluk. Een zeer behulpzame dame gaf ons kaarten van verschillende tochten die zeer mooi waren en die we alleen konden doen. We besloten deze tochten te doen.
De volgende dag maakten we een tocht door drie kleine dorpjes en zagen we ouderen werken en luieren en kinderen spelen. Het alledaagse leven van dit schuchtere bergvolk.

Wandelen naar Willkawain

Wandelen naar Willkawain

Lokale boeren

Lokale boeren

We waren ook echte kinderlokkers. Aangezien we een zak snoep hadden gekocht, die we zelf niet graag lusten, besloten we de snoep uit te delen aan de kinderen ( voor de chiromannen: "Mmmmmmm lekkere kinderen!).

Lieve kindjes die vol bewondering naar grote blanke Thijs kijken

Lieve kindjes die vol bewondering naar grote blanke Thijs kijken

De dag erna was Veerle haar dag. We gingen namelijk naar Laguna 69. Ze had hier al vaak over gehoord en het was dan ook voor haar een absolute must. We stonden om 5.15u op en namen om 6u de bus voor een 3uur durende busrit. Deze bracht ons tot op 4000m. Vandaar was het 3uur stevig stappen tot het meer dat op 4600m ligt. We vertrokken vol goede moed maar deze zakte als snel in onze schoenen toen we aan aan waterval kwamen. Nu torende er zich een giganstische muur voor ons uit. Thijs begon de lift te zoeken maar dit bleef zonder resultaat. Na een goede 40 minuten stijgen kwamen er dan eindelijk: de helft. :-) Ja inderdaad we zaten maar in de helft. Ook begon Veerle nu honger te krijgen. Thijs begon al bang te worden: We zaten nog maar in de helft en Veerle heeft honger. Vlug trok hij een blik tonijn open en sneed 2 advocado's aan stukken. Veerles favoriete tussendoortje! Haar gezicht klaarde al snel weer op en we waren weer klaar voor de actie.
Ondertussen merkten we dat Veerle haar pull kwijt was en Thijs liep snel eventjes een stukje van de muur naar beneden om op zoek te gaan. Gelukkig lag hij nog op het pad en niet al te diep het pad af. We vertrokken terug en kwamen na een vlak stuk weer aan een muur. Wetende dat er natuurlijk geen lift zal zijn baanden we ons een weg naar boven en het uitzicht was het waard. Het meer was blauwer als blauw. Super-mage-bangelijk-ongeloofelijk-prachtig blauw zeg maar. Ook was het op deze hoogte nu aan het sneeuwen. Een beetje spijtig omdat de kleur dan iets minder is blijkbaar, maar wel ruiger. En dat is ook niet slecht.

We hebben het gehaald: laguna 69!

We hebben het gehaald: laguna 69!

's Avonds kwamen we moe maar voldaan aan in Huaraz en we gingen op zoek naar de volgende uitdaging. We vonden deze al vrij snel: Een berg van 5686m. Thijs vond dit een schitterend idee. Veerle aan de andere kant had nood aan wat rust en besloot dit niet te doen. Ze overlegden en "Bingo". Veerle zou een dagje rust nemen en wat rondlopen in het dorp en in het cafe "Andino" een boekje lezen en wat koffie drinken.
Thijs vertrok de dag erna weer om 6u naar de reisorganisatie, gepakt en gezakt voor 2 dagen afzien tot in de hoogste graad.
5 personen gingen de uitdaging aan en er kwamen 2 gidsen mee om onze veieligheid te garanderen. De eerste dag stond er een stijging van 4200m tot 4900m op het programma met onze zware bepakking op onze rug. Ook moesten we het eten en de tenten dragen voor de komende dag. In het kort: kapot gaan! Eens we boven waren stelden we de tenten op en gingen we Coca-thee drinken tegen de hoogteziekte. Een jonge zweed ging er spijtig genoeg wel aan onderuit. Ik kon het zeer goed met deze jongen vinden maar hij was duidelijk nog niet voldoende geacclimatiseerd. We stegen met z'n allen nog tot 5000m om het ijsklimmen te oefenen voor moesten we dit onderweg nodig hebben. We kregen stijgijzers om en 2 tactische ijspikken. Dit was pure fun, niet moeilijk, zelfs gemakkelijk! iedereen ging met gemak de muur op maar de Zweed bleef op 3/4 van de muur hangen en besloot terug naar beneden te komen. Die rotte hoogteziekte had deze sportieve kerel gevloerd.
We gingen terug naar het basiskamp. We aten, dronken, leerden mekaar een beetje kennen en om 18u kropen we in onze koude tent en begon het te sneeuwen. Om iets voor 2u werd Thijs wakker en dit was normaalgezien het moment om op te staan. Een beetje nerveus kroop hij uit de tent en: Yes, geen wolkje aan de lucht. Enkel sterren en zwarte hemel. Prachtig! Dit werd geen tweede Cotopaxi. Het enige wat hem nu nog kon vloeren was hoogteziekte en zijn conditie. Al gauw werden de gidsen ook wakker en wekten zij de rest. Na een licht ontbijt vertelde onze Zweed dat hij het niet ging proberen. Het was een pijnlijk maar gezond besluit. We maakten ons klaar voor wat voor Thijs, de zwaarste tocht in zijn jonge leven zou zijn.
Eens aan de gletsjer gekomen werden we aan elkaar verbonden met een klimtouw. De eerste beklom de gletsjer zonder probleem en de rest volgde. In de verte zagen we een andere groep hoofdlampjes zich een weg in het duister banen. We haalden deze al snel in (deze groep zouden we niet meer zien aangezien deze mensen in de helft van de berg terug zijn gedraaid) en Thijs vroeg zich af of het echt nodig was om naar de top te spurten. Na een tijdje hielden we stop om eventjes te drinken en we vertrokken weer. Thijs vroeg of het iets rustiger kon want dit tempo was echt moordend. De gidsen knikten bevestigend, maar deden gewoon stevig voort. :-)
Van de 4 personen van onze groep waren er 2 meer ervaren en 2 rookies. De andere rookie en ik vroegen soms een kleine pauze van 2 minuten en daar hadden de ervaren klimmers geen probleem mee. Ze vonden zelf ook het tempo vrij hoog liggen. Na een tijdje klimmen, zagen we alweer lichtjes in de verte. Deze groep haalden we opnieuw in maar aan een zeer laag tempo. We waren namelijk nog maar 30 minuten van de top en het ademen werd zwaar. Ineens twijfelde de gids. Het pad was blijkbaar afgebroken of veranderd. Hij bedacht een weg waarbij we het ijsklimmen zouden moeten beoefenen. Superspannend was dit want we klommen op een overhangende ijsschots. Op handen en voeten gingen we traag vooruit tot we weer op veilige sneeuw rondliepen. De gidsen hebben dit gevaarlijkere stuk super goed begeleid. We moesten ten alle tijde het touw goed gespannen houden wanneer er iemand over de ijsschots kroop. Het liep dan ook zonder incidenten af. Nu was het nog 5 minuten. We beten door en juist voor de top riep Thijs nog snel om een pauze. Iedereen lachtte en Thijs begreep dat ze beter gewoon voort deden. Thijs herpakte zich na enkele seconden en weg waren ze. De zon kwam juist over de toppen van de bergen als we de top bereikten. Prachtig!

De top!

De top!

De zon warmde onze koude botten op en na een tijdje gingen we terug naar beneden. Wat een ervaring. Dit is zonder twijfel een echte beproeving geweest.

Onderweg

Onderweg

Thijs vertelde Veerle het heugelijke nieuws en we kropen vroeg onder de wol.
De dag erna besloten we door te reizen naar Lima. Eerst verzonden we nog vlug een postpakket van 10kilo naar Schepdaal en we haalden onze bus nog net. To be continued...

Geplaatst door VeerleThijs 8:35 Gearchiveerd in Peru Reacties (8)

Trujillo - Huanchaco

17/09/2011 - 21/09/2011

Na onze tijd in Ecuador is het moment aangebroken door te reizen naar Peru. We nemen 's middags de bus richting Piura (Peru) en we komen totaal afgemat door de aftandse busrit aan om 23u.

Lange busritten

Lange busritten

We besluiten in Piura te overnachten aangezien we geen zin hebben nachtbussen te nemen en 's morgens wakker te worden zonder rugzakken. De dag erna valt alles in zijn plooi en volgt de ene busrit perfect op de andere met als gevolg dat we in de namiddag toekomen op onze bestemming Huanchaco.
Huanchaco ia een klein kuststadje/dorpje dat befaamd is om zijn gigantische golven. Wanneer we toekomen zien we dan ook verscheidene surfers in volledig wetsuit de golven teisteren. De lokale bevolking gaat nog elke dag vissen met een merkwaardige kano die perfect is om tegen deze hoge golven op te botsen.

De typische boten in Huanchaco

De typische boten in Huanchaco

Wij vinden een klein, spotgoedkoop hostel in een gezellig straat en voelen ons direct thuis.
Aangezien wij ook wel zin hadden deze golven te thijsteren :-) gingen we op zoek naar een winkel waar je surfplanken kan huren. We vinden dit vrij snel en een vlotte surfleraar, die blijkbaar nog meegedaan heeft aan grote kampioenschappen, overhaalt ons om 2 uur les te nemen. De garantie die ons overhaalde was: "Als je de eerste les niet kunt rechtstaan op je plank krijg je je geld terug." We besloten dus direct de komende dagen zeker een les te nemen.
De dag erna gingen we naar het Unesco-werelderfgoed "Chan Chan". Dit betreft een oude stad die ze terug aan het opgraven en reconstrueren zijn. Deze stad is erfgoed van de Chimu. Dit was de grootste bevolkinggroep in dit gebied na het tijdperk van het Moche-volk en voor het tijdperk van het Inca-volk. Chan Chan is vergelijkbaar met een hedendaagse hoofdstad vol met tempels, die natuurlijk enkel bewoond werden door de leiders van het volk en hun bedienden. De stad is momenteel zo een 14 vierkante km en was oorspronkelijk tussen de 20 en 25 vierkante km.

Archeologische site Chan Chan

Archeologische site Chan Chan

Daarna namen we de bus naar Trujillo om voor Veerle nieuwe stapschoenen te zoeken.

Centrale plein in Trujilo

Centrale plein in Trujilo

Deze hebben het namelijk begeven, na 13 jaar trouwe dienst. We vonden niets behalve de slechtste lunch tot hiertoe. Niet te vreten! De foto hieronder is dus van voor we het eigenlijk geproefd hadden. Zoals je kan zien is dit weer in een typische overdekte markt.

Eten op de plaatselijke markt

Eten op de plaatselijke markt

Na vrij vroeg uit de veren te zijn deden we nog snel snel een museum over de Chimu-bevolking (kleinste en slechtste museum ooit). Wat niet wegneemt dat de historiek en cultuur van deze bevolingsgroep heel interessant is. Daarna begaven we ons vol goede moed naar de surfshop. Onze champion-surfleraar was niet aanwezig maar we besloten er toch mee door te gaan.
We kregen 20 minuutjes theorieles. Daarna duwden ze ons elk een wetsuit in de handen. De tijd was aangebroken. Veerle was een beetje nerveus want tijdens de korte oefeningen in het theoriezaaltje bracht ze er niet heel veel van terecht. Maar, jongenslief, was dit effe anders eens we in het water waren. Veerle bleek een echt natuurtalent te zijn. Na ongeveer een uurtje in het water begon ze met haar leraar aan de 2e les. Thijs keek fier toe dat Veerle het zo snel te pakken had. Die dollars zagen we nooit meer terug aangezien we beiden nu vlot tot aan de kust konden surfen. Vol adrenaline deden we nog eventjes voort en tegen het einde begonnen er al kleine wedstrijdjes tussen Veerle en Thijs te ontstaan. We hadden echt superveel plezier.
Naar goede gewoonte s'avonds een goed restaurantje (met een spelletje "kolonisten") en gaan slapen. Want de dag erna kwam een taxi ons halen om 5u s'morgens om dan door te reizen met de bus naar Huaraz. Een stadje dat in de bergen ligt op 3100m meter. We zijn hier momenteel en het is hier toch vlot 25 graden op deze hoogte. Hier gaan we vrij lang blijven en zijn we van plan te ijsklimmen, een vierdaagse tocht door de bergen te maken, ...

Geplaatst door VeerleThijs 9:35 Gearchiveerd in Peru Reacties (5)

Vilcabamba

13/09/2011 - 17/09/2011

Zoals eerder al gemeld zijn we dus in Vilcabamba. Vilcabamba is een stadje in het midden van de bergen op een hoogte van 1500m. We zitten hier niet zo heel ver van de Peruviaanse grens. Het weer is hier prachtig. Het is hier rond de 30 graden en door het koele windje is het zeer aangenaam. Verder verblijven we in een soort resort/hostal met de gekke naam ´Izhcayluma´ Onze kamer is omgeven door groen en rust. Het motto is hier dan ook geniet van het pure leven.

Pura Vida

Pura Vida

Voor de rest is er ook nog een zwembad, vele gezellig hoekjes om te zitten, overal hangmatten, een bar met pool en pingpongtafel, ... En een restaurant met het mooiste uitzicht ter wereld. Kortom zalig!

Hostal in Vilcabamba, meerbepaald het restaurant!

Hostal in Vilcabamba, meerbepaald het restaurant!

Het uitzicht! Vanuit het restaurant in Vilcabamba.

Het uitzicht! Vanuit het restaurant in Vilcabamba.

Verder kan je hier geweldige tochten maken van 3uur tot 10uur wandeltijd. We kozen voor een moeilijke tocht van 4uur. Deze ging naar een bergtop met op sommige stukken een heel, maar dan ook heel dun pad. Rechts van ons afgrond en links hoge rotswand. Een beetje zoals de Belgische politiek! We mochten hier geen fototoestel mee naar toe nemen op politiebevel aangezien er soms (1 x jaar) een groepje jeugd, met machetes, is die wandelaars overvalt op dit traject. Best wel grappig! Misschien moet er zo wel zo een politiebevel opgesteld wordt voor gans Brussel. ´Lachend gezichtje´ (Zoals je ziet werk ik weer met het rare toetsenbord) We deden deze tocht met een Nederlands koppel dat we hier leerden kennen. Wanneer wij bijna boven op de top waren zagen we op de top 3 jongeren staan. Natuurlijk wordt er direct gespeculeerd of dit nu de overvallers zouden zijn. We besluiten het te testen te en terug te gaan. Hierop zouden we dan kijken of deze jongeren ons zouden volgen. Natuurlijk, met al het geluk dat wij soms hebben zetten deze jongeren de achtervolging in. Thijs en Wilfred blijven het dichtst bij de jongeren en de meiden gaan snel voorop. Vol gepompt met toch wat adrenaline steekt Thijs een zware steen in zijn zak en Wilfred houdt zijn stok stevig in zijn handen. We laten niks merken en zetten onze weg terug naar beneden verder. Ineens is het dan zover, de jongeren zijn op een paar meter van Thijs en Wilfred. De meisjes kijken gespannen om te zien of er al dan niet iets zou gebeuren. Veerle roept nog snel, ´Thijs geen zotte dingen doen he´. Maar de spanning bij de jongens was er al af. Zij zagen als snel dat het jongeren waren die ook van het politiebevel hadden gehoord en ons gewoon wat op stang wouden jagen. Een beetje onder de indruk besluiten we onze tocht verder te zetten. We komen na een flinke klim tot bij het eerste kruis op onze tocht. Er werd gewaarschuwd dat de tocht gevaarlijk is wanneer er veel wind staat en deze pech hebben dan wel het waait hier stevig door. We besluiten het pad te volgen tot op de top (2030m), waar zich ook het tweede kruis bevindt. (Veerle toont hieronder mooi deze berg en top aan)

Vilcabamba - Mandango trail

Vilcabamba - Mandango trail

Wanneer wij de top bereikt hebben, bekijken we de situatie en het wordt duidelijk dat het veiliger is terug te keren aangezien de volgende twee kilometer een richeltocht is met op sommig stukken maar 60cm pad en aan beide kanten afgrond. Thijs is hier heel blij mee. Want om eerlijk te zijn, tijdens de tocht naar boven heeft hij ook een paar keer angst gehad door de diepe afgronden.
Wanneer we terug in onze hostal aankomen nemen we een duik in het zwembad en drinken we nog een cocktail. Zalig. Daarna effe kleren wassen. Veerle doet het op de traditionele manier en wast ze in een emmer en spoelt ze daarna goed uit. Thijs neemt alle vuile was gewoon mee onder de douche en wast zichzelf samen met de kousen. Ze ruiken nu wel echt heerlijk.
Voor de rest gaan we vandaag gewoon nog beetje in het stadje rondlopen en deze avond weer heerlijk eten in de hostal. Veerle wilt hier nog een maand blijven en om eerlijk te zijn Thijs ook. Maar iemand moet toch een beetje ´raisonnable´zijn.

Gelukkig zijn in Vilcabamba

Gelukkig zijn in Vilcabamba

Thijs begon aan een klein projectje. Hoe maak je van een keiharde noot een soort schilpad.

Tagua-noot 1

Tagua-noot 1

De tagua-noot is geen noot meer

De tagua-noot is geen noot meer

Zoals gedacht bleven we nog een dag langer in dit paradijs. We deden namelijk nog een echte bekentocht in Rio Vilcabamba. We ontdekten alweer dat er venijnige haartjes staan op een bamboo. Het was een schitterende dag en een prachtige afsluiter van Vilcabamba en van Ecuador!

Rivier Vilcabamba

Rivier Vilcabamba

Bamboo in Vilcabamba

Bamboo in Vilcabamba

Geplaatst door VeerleThijs 9:34 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (11)

Montanita - Cuenca

10/09/2011 - 13/09/2011

Na een uurtje op de bus komen we toe in het surfparadijs van Ecuador, Montanita. Voor dit kleine dorpje aan het water waren wij eigenlijk feitelijk helemaal niet cool genoeg. We liepen rond in het gezellig maar drukke stadje, gingen gezellig op restaurant, aten een vreselijk pizza en om 21u lagen deze oudjes in bed een boek te lezen. Ja, je leest het goed, ´een goed boek´! Maar dit bleek al snel onmogelijk. Rond 22.30u begon overal in het dorpje helse bassen en luid geroep de overhand te nemen. Lui zoals we waren dachten we, kom we blijven liggen het gaat wel over. FOUT! Om 02.30u s´nachts begon het koppel naast onze kamer hun eigen muziek te maken en toen hebben we maar besloten een stapke te zetten. Het was geen slecht idee. We vonden een geweldige openlucht-bar met al even leuke muziek en vermakelijke mensen. Toen hebben we tot 05.00u gezellig een paar biertjes gedronken en een beetje mensen gekeken. Heerlijk, gewoon iets drinken en mensen kijken. Toen we om 05.00u dan eindelijk in onze hostal toekwamen was het luide volk zeer kalm en moe geworden en de bassen werden afgezet zodat deze dronkaards lekker konden dutten. Zalig!
s´Morgens stonden we op en we waren bijna de eersten op het strand. Het was prachtig weer. Dik boven de 30 graden en de zon brandde als de hel. Wederom zalig!

Veerle met haar nieuwe vriend, de hond.

Veerle met haar nieuwe vriend, de hond.

Veerle las een boekje en Thijs besloot te proberen surfen.

Thijs probeer te surfen

Thijs probeer te surfen

s´Avonds waren we beiden zo rood als een kreeft een eerlijk gezegd we zullen dit nog 4 dagen voelen. We besloten dan maar een zonnecreme factor 50 te kopen en dit was nodig.
We waren eerst van plan nog wat langer in Montanita te blijven maar dit ging niet door door onze felle zonnebrand. En aangezien Montanita enkel strand heeft te bieden besloten we door te gaan naar Cuenca, alwaar we 1 heerlijke maatlijd en een nacht bleven.

Cuenca

Cuenca

We zijn toen doorgereisd naar Vilcabamba, en mensen is me dit effe een paradijs!!! We zetten alles in de volgende post wanneer we hier vertrokken zijn en in Peru zullen vertoeven.

Geplaatst door VeerleThijs 18:06 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (3)

Puerto Lopez

08/09/2011 - 10/09/2011

Na 3 busritten van in totaal ongeveer 11uur komen we eindelijk aan in Puerto Lopez. Hier hebben we al veel over gehoord. Het zou hier zeer vermakelijk en niet te duur te zijn. En bij geluk worden onze verwachtingen ingelost. Het toilet moeten we wel delen met een kleine gekko maar voor de rest is de kamer proper en het strand mooi.
Ah ja wat jullie misschien niet weten. Puerto Lopez is zeer gekend voor Isla de la Plata en voor de grote Walvissentrek die hier passeert.
Isla de la Plata is ook wel gekend als het Poor-mans Galapagoseiland. Iets voor ons dus. s´Avonds boeken we onze walvissentoer en het eiland voor slechts 40dollars. Fier dat we waren. Daags erna namen we de tijd om wat te ontspannen en rond te lopen waar de boten hun vis lossen. Ik hoor het jullie al zeggen, ´Dat noemen ze een dok, Thijs´ Wel nee, hier dropppen ze die dode beesten gewoon op het strand. We zagen grote vissen, kleine vissen en zelfs haaien. We werden toevallig uitgenodigd bij lokale mensen voor een verjaardagsfeest en aten er taart, een blubberige substantie en vanillepudding. We dronken bier uit plastieke bekers. Daarna dankten we netjes voor de gastvrijheid en gingen we nog wat meer drinken op het strand in zo een typisch bamboehutje. Dan was het vrij vroeg gaan slapen want de dag erna was het zover, we zouden walvissen zien van heel dicht bij. We klommen met zijn allen in een kleine toerboot en weg waren we. Na een goed uur op zee stopten we ineens bruusk en veranderden we van richting. De kapitein had walvissen gezien. We zagen ze ook op een 100 meter van onze boot. Toen ineens, uit het niets, plots, totaal onaangekondigd, en nog van die synoniemen, kwam er een walvis eventjes kijken met zijn snuit op enkele meters van de boot. Prachtig en vrij groot ook om eerlijk te zijn. Het walvissen-gedeelte kon voor ons niet meer stuk. Stilletjes hoopten we op een walvis die een salto zou doen naast onze boot maar dit was net iets te veel gevraagd. Verder wouden we gewoon snel naar het eiland aangezien we behoorlijk zeeziek begonnen te worden op deze toch wel woelige zee.
Eens aangekomen op het eiland moesten we een keuze maken uit 3 routes. We kozen voor de langste route met in het achterhoofd het plan zo de meeste dieren te zijn. Achteraf bleek dat de kortste toer gigantische schilpadden had gezien en wij enkel heel veel vogels. Nu ja, je kan niet altijd geluk hebben zeker.

Galapagos-eenden

Galapagos-eenden

We zagen de beruchte galapagos-eenden met de blauwe poten nog wat ander vogels en Albatrossen. Grote beesten die laatsten en ze deden mij tevens denken aan Wilbur van de ´Reddertjes in Kangoeroeland´.
Op de terugweg stopten we om te snorkelen en zagen we mooie kleurijke vissen. Het water was vrij koud maar het was het zeker waard. Hier zagen we dan weer Doris uit ´Finding Nemo´.

Vissen aan het Isla de la Plata

Vissen aan het Isla de la Plata

We gingen dan ook achteraf tevreden een pintje drinken in een bamboehutje op het strand. De dag erna vertrokken we naar onze volgende bestemming.

Geplaatst door VeerleThijs 17:30 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (0)

Baños

02/09/2011 - 08/09/2011

Veerle en Thijs in Baños

Veerle en Thijs in Baños

Vandaag zouden we normaal gezien op jungle-tocht gaan maar daar is iets tussengekomen. Wat dit juist is wordt later wel duidelijk.
We zijn nu onze 6e dag in Baños en we zijn het hier nog steeds niet beu.
Baños is gezellig, niet groot, superveilig en prachtig gelegen. Als we hier buiten onze hostel staan, zien we overal rondom dit dorp hoge flanken begroeid met planten en bomen en is er af en toe een piepkleine boerderij gebouwd. We hebben hier vooral al duchtig rondgelopen in het dorp en beetje gerelaxed in ons prachtige hostel (dat ons trouwens minder zou kosten als onze huishuur, moesten we hier een maand blijven). 's Morgens gaat Thijs achter brood, beleg en heel vaak eitjes. 's Middags eten we in de lokale abattoir voor 2 dollars en 's avonds koken we zelf of gaan we gezellig iets eten in de Casa Hood. Een zalig restaurant waar je kan genieten van lekkere wijn en al even lekker eten.
De eerste dag hebben we een gezellig Nederlands koppel leren kennen en met deze mensen hebben we wel wat rondgehangen. Elke avond speelden we samen "Perudo" tot het tijdstip dat het moet stil zijn in de gemeenschapelijke delen van ons hostel.

De wandelwegen zijn niet altijd even veilig. :-)

De wandelwegen zijn niet altijd even veilig. :-)

Wij zijn naar de lokale "Virgen" (=Maagd Maria) gestapt. Van daar zijn wij verder gegaan tot boven op de berg via een smal maar zeer mooi pad tot aan het Cafe del Cielo.

Veerle op wandel

Veerle op wandel

Gisteren stond er een mountainbike-tour op het programma van ongeveer 60km. Heel veel bergaf werd ons vertelt. Dit was niet gelogen maar de stukken bergop waren niet te onderschatten. De kleinste vitesse werd meermaals gebruikt. Wij begonnen hieraan samen met het Nederlands koppel.
Omstreeks 10.30u vertrokken wij vanuit Baños richting Puyo. Op onze reis weg kwamen we meerdere watervallen tegen en verschillende "extreme" activiteiten. Na een tijdje fietsen kwamen we 2 bruggen tegen. Je kon van de laagste brug springen voor 10 dollars of van de hoogste voor 15 dollars. Veerle en Hugo besloten van de hoogste brug te springen en ze kregen hierdoor een korting. Thijs en Isabelle besloten het op camera te zetten als bewijs voor het nageslacht. :-)
Het lijkt alsof je op de rotsen te pletter gaat slagen tot wanneer je, zoals op een schommel, begint te slingeren van voor naar achter. Je hangt dus vast aan een soort elastiek maar het is zeker en vast geen bungyjump. In ieder geval, een geweldige kick! Je zag Hugo een Veerle hierna dan ook letterlijk stralen. Na dit avontuur reden we verder richtig Puyo. Onderweg stopten we om te lunchen in een restaurantje. Na terug wat kracht op gedaan te hebben sprongen we weer op de fiets. Na enkele kilometers kwamen we aan een splitising. Hier kon men kiezen de baan te volgen of via een klein weggetje de berg op te rijden. De jongens kozen het weggetje en de meiden kozen de baan. We spraken af aan de volgende splitsing waar de wegen elkaar zouden kruisen. De jongens hadden pech met de baan (zwaarder als verwacht) maar geluk met het uitzicht. Ze zagen de mooiste waterval ter wereld maar namen geen foto om de meiden niet jaloers te maken. :-)
Na een 10min rijden kwamen de meiden en de jongens mekaar weer tegen. Iedereen vertrok terwijl Thijs nog vlug eventjes water kocht voor de rest van de trip. En nu komt het!
Hugo en Isabelle reden eerst toen er ineens twee honden de straat op vlogen en naar hen begonnen te blaffen en snauwen. Zij konden ontkomen. Thijs die als laatst reed op een goede 30 meter van Veerle, zag het onheil geschieden. Veerle reed richting de honden en probeerde hen nog te ontwijken. Allereerst reed ze onverschrokken door aangezien de honden speels leken mee te lopen maar toen draaide de grootste hond zich en *HAP* in haar been. Die rotte hond had in haar been gebeten. Thijs snelde naar haar toe en uit het bereik van de honden bekeken we haar verwondingen.
En mensen geen paniek het valt heus wel mee, maar 1 tand had haar toch goed geraakt. (Natuurlijk: Wie zou er niet eens in Veerle haar lekkere benen willen bijten? Gelieve niet te antwoorden op deze vraag. :-) )
We besloten te stoppen met onze tocht en gingen met de bus terug aangezien het bijna donker ging worden en niet beschikten over een licht.
Eens in Baños gingen we op aanraden van onze Nederlandse vrienden naar het hospitaal en Veerle kreeg de nodige zorgen. Ze moet nog 2 inentingen krijgen en nog wat medicatie slikken en ze is weer op en top de oude. De verwonding op haar been was al veel minder erg eens ze gekuist en ontsmet was. Dit is dan ook de reden waarom we niet op jungle-tocht aangezien ze vandaag en donderdag nog een spuitje moet hebben. Verder gaat alles goed met Veerle en ze kan er al om lachen. Wij hopen jullie ook.
Om effe samen te vatten: Wij hebben al een hagelstorm op onze appel gehad toen we in Quito op een berg zaten. We hebben al een echte storm meegemaakt toen we op de Cotopaxi zaten. We hebben al 6 uur in een jeep ziten wachten omdat deze in panne was gevallen. En op een zalig mountainbiketour waar alles in orde was en het weer schitterend wordt ons Veerle in haar been gebeten door een zotte hond.
Ja, ja toffe verhalen zijn het wel maar het mag wel eens gaan stoppen :-)

Thijs en Veerle drinken de plaatselijke Gluwein! Iets met mandarijnen.

Thijs en Veerle drinken de plaatselijke Gluwein! Iets met mandarijnen.

Vanavond was onze laatste avond in Baños. We zijn nog eens super lekker gaan eten. En er is dan eens echt totaal niks misgelopen. :-)

Geplaatst door VeerleThijs 10:45 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (13)

Cotopaxi

1/09/2011 - 2/09/2011

lsva_cotopaxi_4_magic_day.jpg

Op 01/09/2011 waren we alweer vroeg uit de veren want het grote moment was aangebroken, we beklimmen de Cotopaxi.
De Cotopaxi is niet zomaar een alledaagse berg. De cotopaxi is, met zijn 5897m hoogte, de hoogste actieve vulkaan ter wereld.
Jullie kunnen wel begrijpen dat we toch wat zenuwachtig waren.
Omstreeks 09.30u gingen we naar het bureau waar we onze gids, Emilio, zouden ontmoeten. Emilio is een kleine maar taaie Ecudoriaan die 6 jaar in Duitsland heeft gewoond en dus ook wel moeiteloos engels sprak. Na het ontvangen van al ons materiaal laden we onze stokoude jeep, Toyota Land Cruiser, in met eten, extra kledij, ijspikkels, stijgijzers, klimgordels, ... De spanning stijgt nog meer.
Emilio brengt ons dan op ware offroad/rally stijl naar de beruchte vulkaan en zijn bijhorende beschermde park.
Na ongeveer een 30min rijden door het park komen we aan het eerste teken van leven, een restaurant. Onze gids vraagt ons om ons in het restaurant warmer aan te kleden. Want op de plaats waar we onze auto achterlaten is het veel te koud om dit te doen. Na dit gedaan te hebben nemen we een vlug bezoekje aan het "museum". Emilio profiteert hiervan om ons via de foto's de klimroute en de exacte planning uit te leggen.
Hierna hebben we nog een uurtje rallyrijden voor de boeg. Tussenin stoppen we even aan een rivier en krijgen we de tijd om hier een wandeling te maken. Om eerlijk te zijn, dit hoefde voor ons echt niet aangezien we nu vlak aan de Cotopaxi stonden. Dus we bedankten de gids vriendelijk en vroegen we hem gewoon door te rijden naar de vulkaan.
Eens we op de flank van de Cotopaxi waren, op een hoogte van 4500m, parkeerden wij onze gammele Land Cruiser en was het tijd om te voet verder te gaan. Op dit ogenblik was het weer verschrikkelijk dus vroeg de gids ons nog eventjes in de auto te wachten tot het beter werd. Het waaide heel hard en er was hevige neerslag. Deze neerslag was een kruising tussen regen, sneeuw en hagel. Toen het 20min later enkel nog regende besloot hij te vertrekken. Stevig aangekleed met een "sneeuwbroek", onze vest en gepakt met onze rugzak trachtten we naar de "refuge" te klimmen/stappen. Deze refuge ligt op een hoogte van 4800m (= de hoogte van de Mont Blanc). Om nogmaals eerlijk te zijn, dit was vrij zwaar en elke enkele meters stijgen trapten we steevast op onze adem. Net toen we bijna boven waren leek het heel eventjes of Veerle ging flauwvallen. Natuurlijk was er Thijs om haar te ondersteunen tot aan de refuge.
Eens binnen kon ons geluk niet op! We dachten warmte en een gezellig haardvuur zal ons wel goed doen. Maar niets van dit alles, het was er koud, heel koud en de haard was al in jaren niet meer gebruikt. We waren dus genoodzaakt al ons kledij aan te houden en ons handen te waremen aan een kopje thee. Ja geloof het of niet maar hier heeft Thijs zelfs thee gedronken. Met veerle ging alles bijna direct weer beter. Ze voelde zich niet meer flauw en haar hoofdpijn verdween zoals sneeuw voor de zon. Over zon en sneeuw gesproken, de zon konden we niet zien door de wolken gevuld met sneeuw. Sneeuw was er zowat overal, vooral binnen dan: In de slaapvertrekken lag het in de hoeken en van aan de inkom tot bijna in de refter lag het gewoonweg overal. Alle gidsen kwamen samen en er werd duchtig gepraat over het slechte weer. Emilio wou ons niet teleurstellen en hij monterde ons op met het feit dat we pas om 0u 's nachts zouden vertrekken en dat het dan misschien beter zou zijn. In tussentijd maakte hij ons 2 stevig maaltijden waar we echt van genoten hebben en rond 18u was het tijd om onder de wol te kruipen aangezien de Cotopaxi een stevig klim is van ongeveer 6 uur en dan nog een 3 uur dalen. Veerle bibberde haar vel bijna van haar lichaam in haar gehuurde slaapzak. Na een halfuurtje bibberen begon deze gelukkige op te warmen. Dit terwijl Thijs zweette in zijn slaapzak, die hij van zijn zusje en moederlief heeft gekregen. De wind duwde tege onze refuge en het was moeilijk de slaap te vatten door deze gierende wind. Om 12 snachts werden we dan gewekt door Emilio. Hij had slecht nieuws, het weer was er niet op verbeterd en het was dus te gevaarlijk en ook onmogelijk om de top te bereiken. Al de spanning van de vorige dagen was voor niets geweest. Vooral Thijs was niet blij met dit nieuws. Zodat beide toch een beetje nachtrust zouden hebben wisselden we van slaapzak en Thijs ging beneden een thee drinken met een paar andere teleurgestelde gezichten. Normaal zouden er die nacht 12 personen de klim wagen.
Om 3u werden we alweer gewekt door Emilio. Ons eerste gedacht was dat het weer beter was en er nog een poging in zat, maar niets was minder waar. Iemand anders van onze organisatie was hoogteziek geworden en moest dringend naar beneden. Emilio vroeg ons of we direct meegingen of hij de dag erna iemand moest zenden om ons te komen halen. We besloten mee te gaan aangezien we dan een vroege bus naar Banos konden nemen. Warm aangekleed en met ons petzel-lampje (met dank aan Bart, Inge en Stefke) op het hoofd daalden we af naar ons vervoer uit deze diepvriezer. Op de tocht naar beneden hadden we het warmer als verwacht en ging alles heel vlot. We moesten af en toe wachten op de zieke jongen die beduidend trager was van pas. In de auto kon het rally gebeuren weer van start gaan maar ditmaal in het pikkedonker aangezien de batterij stuk was en het kiezen was tussen rijden of licht hebben. Er werd gekozen voor rijden. Na ongeveer 20 min rijden was dit geen keuze meer want de riem tussen de motor en koeling brak en alle diesel was opgebruikt. Het was nu 4.30u snachts en we zaten met 5 personen (2gidsen, 1 zieke Amerikaan en wij) in een koude, oude jeep. Talloze poging om de jeep te maken faalde en we besloten dan maar te slapen. Op elkaar gedrukt zoals sardinen in een blik tuurden we in het rond tot 09.30u tot er eindelijk een andere gids met zijn nieuwere Land Cruiser ons uit het immense park sleepte. 320 dollar lichter eindigde dit avontuur op 02/09/2011 om 12u.
We hadden er ons iets anders bij voorgesteld maar zullen deze uitstap nooit vergeten.

Geplaatst door VeerleThijs 14:36 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (7)

The Quilotoa Loop

29-31/08/2011

Quilotoa Laguna

Quilotoa Laguna

De Quilotoa loop is een trekking van 4 dagen. Wij deden hier maar een stukje van.
We wandelden naar Laguna Quilotoa, een meer in een krater. Heel mooi. We konden tot helemaal beneden wandelen. Er terug uit geraken was net iets moeilijker. Ik steek het alleszins ook wat op de hoogte (3900m).
We sliepen in hostel Cabaños. We hadden ons eigen kacheltje in de kamer en dit kwam goed van pas. Thijs was inmiddellijk in zijn nopjes en ging hout hakken.
We maakten kennis met een koppel uit Duitsland. Ze trakteerden ons op een biertje bij zonsondergang en in ruil daarvoor stak Thijs hun kacheltje aan. Het is enorm koud hier en dat vooral door de wind.
Bij het avondeten spraken we af om de volgende dag samen tot Chugchilan te stappen. Alweer prachtige natuur!
Jammer dat het hier vanaf 18u al stilletjesaan donker wordt.

Geplaatst door VeerleThijs 9:02 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (0)

Otavalo

26-27/08/2011

In Otavalo voelden we ons onmiddellijk goed.
's Avonds bleek er een grote festiviteit door te gaan. Iedereen was druk in de weer op straat. Het bleek uiteindelijk het feest te zijn van Otavalo (de plaatselijke pareltjesworp dus). Heel leuk sfeertje en leuk om hier met een biertje in de hand van te genieten. Uren aan een stuk kwam er een stoet voorbij met allerlei dansjes en muziek, zoals de universiteit, de dansgroep en verschillende landen.
De dag nadien was het de grote dag voor Veerle: de grootste markt van Ecuador in Otavalo! Allerlei kleurrijke kraampjes met tapijten, oorbellen, kledij, handtassen, eten... Veerle kreeg maar een budget van 5 dollar van Thijs :( (uiteindelijk maar 3.50 dollar opgedaan aan 2 paar oorbellen en een armband!!)

In de namiddag maakten we een wandeling naar de waterval van Peguche en Laguna San Pablo. We kregen een lift van een man die blijkbaar af en oe naar Belgie en co komt om muziek op straat te spelen ("D'indioenen"). Wat een toeval.

Wist je dat:
- niemand in Ecuador een chauffage heeft. Het weer is hier altijd gemiddeld ('s morgens zomer en 's avonds winter).
- we nog niet lager gezeten hebben dan 2200m
- de bevolking supervriendelijk en behulpzaam is
- Thijs zijn baard 9 maanden zilt laten groeien en Veerle het nu al beu is
- de hoogste berg van Ecuador 6310m hoog is
- 95% katholiek is
- je op alle hoekjes van de straat frietjes kan kopen
- we nog nooit na 8u zijn opgestaan (en dit zou dan vakantie moeten zijn..)
- zelfs Veerle hier groot is
- het hier 7 uur vroeger dan in Belgie is

Geplaatst door VeerleThijs 8:38 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (6)

(Berichten 46 - 60 uit 63) « Pagina 1 2 3 [4] 5 »