Een Travellerspoint blog

Puerto Madryn

09/01/2012 - 12/01/2012

Zoals in vorige hoofdstukje gezegd, is reizen een beetje wachten en dat hebben we hier alweer duidelijk mogen voelen. Reizen is wachten, reizen is zelfs heel lang wachten!
Bij onze aankomst in Puerto Madryn merkten we alweer dat de lucht niet echt zuiver was en er een soort mist over de stad hing, dit was alweer vulkaanas. Ja inderdaad er is dus weer ergens een vulkaan aan het uitbarsten en het stof zou al 3 keer de wereld rond gegaan zijn. Verder hadden we het direct naar onze zin. We vonden een leuk hostel met een goede keuken en eetzaal. Dit was perfect voor kaartavonden en lekker eten te bereiden. We kregen per koppel een goede kamer aangewezen en begaven ons naar het strand. Wat een drukte! Het strand lag vol, van potvissen tot welgevormde dolfijnen (figuurlijk gesproken weliswaar). Wij zetten ons neer op een terrasje en dronken enkele biertjes. Na een tijdje kwam de ober af met een suggestie: Stella Artois! Dit vond hij een heel goed bier. We legden hem uit dat we Stella maar al te goed kenden en dronken verder het lokale bier, zeer lekker trouwens.
De dag erna namen we een luilekker dagje op het strand. De ene las boeken en de andere liep het strand op en af om zijn energie kwijt te geraken. Niemand ging echter in het water, zonder speciale reden. Die avond huurden we een auto om de dag erna een toertje te doen op het Peninsula Valdés. Een auto huren met 4 personen is veel goedkoper dan een georganiseerde tour op dit eiland. We kregen onze aftandse Chevrolet Corsa 1.4 mee en merkten al direct dat het een waar avontuur zou worden met dit wrak.

Peninsula Valdes

Peninsula Valdes

De dag erna vertrokken we rond 10u richting het eiland en we kregen uitleg aan de ingang van het park. We begaven ons direct naar het meest noordelijke punt waar zich een zeeleeuwenkolonie bevindt. Dit was prachtig om te zien, de mannetjes stonden half in het water om hun gezin te beschermen tegen eventuele orka`s en de vrouwtjes en kinderen lagen op het strand zorgeloos te rusten/spelen. Veerle kan trouwens zeer goed een zeeleeuw na-apen. Dit staat enkel op film maar op verzoek zal ze dit bij haar terugkomst zeker doen. Vergeet dit vooral niet te vragen wanneer jullie ons eens uitnodigen om te komen eten. :-) Alligatorgeluiden zit trouwens ook in haar repertoire.

Veerle voor de zeeleeuwen

Veerle voor de zeeleeuwen

Fiere zeeleeuwen

Fiere zeeleeuwen

Daarna begaven we ons met ons gehuurd stuk metaal naar een plek waar er pinguïns zouden zijn. Onderweg sloeg het noodlot toe. De motor verloor zijn kracht en een pruttelend geluid kwam vanonder de motorkap vandaan, om het plaatje af te maken kwam er ook zwarte rook uit de uitlaat.. Gespannen goedlachs deden we de motorkap open. Alles zat nog op zijn plaats? Check! Er is nog genoeg olie in de motor? Twijfel! Er zit nog koelvloeistof in? Negatief, er zat geen druppel water meer in!
Gedachte zoals: "Gvd, we gaan da toch ni moeten betalen?", "Onnozelaars da we zijn, we wisten dat we hiermee ni mochten vertrekken!" tot "Hopelijk passeert hier snel iemand om ons te helpen." Want mensen, ge weet het of ge weet het niet maar in Patagonië heb je bijna nooit ontvangst met je gsm. Maar we hadden geluk 10 minuten later stonden er 4 auto´s en 3 maal zoveel hulpvaardige mensen rond onze auto te draaien. Een vriendelijke man, wiens zoon studeert in Maastricht, trok ons met zijn oerdegelijke Toyota Hilux tot aan het volgende gebouw. Een tussenstop bij de pinguïns was meer dan welgekomen en werd niet overgeslagen. We trokken wat foto´s en keken naar deze prachtige beesten die als het ware poseerden voor de foto.

Een pinguin, zo dichtbij!

Een pinguin, zo dichtbij!

Schattige beesten!

Schattige beesten!

Enkele ogenblikken later stapten we terug in de auto`s. Een kleine kilometer verder was het gebouw. Hier stond een grote zendmast. "Saved!" dachten we allen samen. We belden naar het autoverhuurbedrijf om hen het heuglijke nieuws te melden. Rodrigo, de man van het verhuurbedrijf, stelde ons op ons gemak en vertelde ons dat hij iemand zou sturen met een nieuwe auto, zodat wij ons tour konden verder zetten. Iedereen blij natuurlijk. Aangezien we ongeveer een dikke 2 uur van de bewoonde wereld verwijderd waren deden we een toertje te voet en we gaven onze ogen de kost.

Veel bijleren

Veel bijleren

Na een uurtje waren we terug en begonnen we een spelletje kaarten. Na ongeveer 2.30u wachten dachten we dat ons vervoer wel zou toekomen. Fout gedacht natuurlijk. In de plaats kregen we een telefoontje met de boodschap dat Rodrigo niemand heeft gevonden om ons te komen ophalen. Hij zou zelf afkomen zodra de zaak gesloten was. We lieten het niet aan ons hart komen, alhoewel niet iedereen nog even rusig was. We kropen met zijn vieren in de auto keken naar de vossen en gordeldieren die tevoorschijn kwamen nu het park geen bezoekers meer had, ons buiten beschouwing gelaten. Een prachtig schouwspel.

1 van de vossen die rond onze auto sloop

1 van de vossen die rond onze auto sloop

Een soort gordeldier

Een soort gordeldier

Iets later, zonsondergang. De mooiste sonzondergang van onze reis tot nu toe! We hadden niet al te veel spijt hier vast te zitten.

Nog eens de zonsondergang

Nog eens de zonsondergang

De zonsondergang

De zonsondergang

De zin die Rodrigo had uitgesproken aan de telefoon werd wel meermaals herhaald. Hij zei namelijk: "Wherever you are, I will find you and I will bring you home!" Een beetje zoals in een oorlogsfilm.

Onze kapotte auto!

Onze kapotte auto!

Rodrigo bleek niet gelogen te hebben. Rond 23u en na 7 uur wachten kwam hij aangereden met zijn Toyota Hilux. We stapten in en de stress viel van onze schouders. De auto reed als op asfalt en binnen de korste keren waren we in Puerto Madryn. De dag erna, vandaag dus, regelden we alles in verband met de auto en binnen 1uur stappen we op de bus richting Buenos Aires. Dit wordt een leuke busrit van ongeveer 18uur. We houden jullie verder op de hoogte of onze bus al dan niet in panne is gevallen. Laat ons in ieder geval allen hopen dat dit niet zal gebeuren.

Geplaatst door VeerleThijs 8:42 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (1)

El Calafate

05/01/2012 - 07/01/2012

Perito Moreno!

Perito Moreno!

Perito Moreno!

Perito Moreno!

Hello again,

Zoals reeds vermeld zijn we dus naar El Calafate gegaan. Dit is een stadje bij de Perito Moreno, een gletsjer die elk jaar duizenden bezoekers trekt. Nu was het wel een toeristische bedoening maar zeker en vast de moeite waard. We geraakten tevens ook zonder problemen tot in El Calafate met de brandstof die we hadden. Om weer uit El Calafate te vertrekken hadden we meer problemen, maar daarover straks meer.
Dus bij onze aankomst gingen we op zoek naar een betrouwbare tour-operator om daags erna een korte trekking op de gletsjer te doen en een korte boottocht voor de gletsjer te maken. Dit vonden we vrij snel en het bleek tevens een zeer goede tour-operator te zijn.
We huurden een appartementje voor 2 nachten en deden onze boodschappen voor de volgende dagen in de Anonima, een beetje de aldi van Chili en Argentinië. Het werd een gezellige late avond waarbij de vrouwen luidkeels zingend de buren wakker hielden en de mannen het zich niet aantrokken bij overvloed aan drank.

Perito Moreno!

Perito Moreno!

De tweede dag was het dan zover, we gingen de Perito Moreno eindelijk te zien krijgen. We vertrokken rond 10u met de auto naar de gletsjer en werden met de boot tot aan de andere kant gebracht. De gletsjer was gigantisch, van 40m tot 70m boven waterniveau aan de voet van de gletsjer tot 2 km breed. We waren sterk onder de indruk. Wanneer we na wat uitleg de stijgijzers aan kregen, steeg de spanning ten top.

De ijzers gaan aan, de spanning stijgt!

De ijzers gaan aan, de spanning stijgt!

Sieglinde in actie!

Sieglinde in actie!

Lekker water!

Lekker water!

Drinken van het ijskoude water.

Drinken van het ijskoude water.

Prachtig!

Prachtig!

Niet iedereen was er even gerust in maar iedereen hield zich sterk en sommigen hadden de tijd van hun leven. We leerden allerlei dingen en zagen diepe gaten uitgesleten door ijswater in het helblauwe ijs. Prachtig!

Blauw, zo hemelsblauw!

Blauw, zo hemelsblauw!

Stijgen met die stijgijzers!

Stijgen met die stijgijzers!

Crevasse!

Crevasse!

Op het einde van de toer kregen we whisky en koekjes aangeboden. De whisky was natuurlijk "on the rocks" en dit met ijs van de gletsjer. Een leuke extra na een nog leukere tocht.

Whisky on the rocks!

Whisky on the rocks!

Jumpen!!!

Jumpen!!!

Daarna gingen we met ons vieren tot op enkele tientallen meters voor de gletsjer staan en genoten we van het schouwspel. Brokken ijs, de grootte van een diepvriezer tot brokken zo groot als een vrachtwagen, vielen van de gletsjer naar beneden. Dit is niet te verwonderen aangezien dit een zeer "snelle" gletsjer is. Hij schuift namelijk 2m op per dag. Deze 2m ijs wordt op grote hoogtes aangemaakt en valt er dan ook weer af aan de voet van de gletsjer, wat maakt dat de gletsjer zijn grootte behoudt. Het ijs legt een tocht af van 600 jaar met een snelheid van 2m per dag. We hadden een flesje Limoncello mee en stonden bijna 2 uur te gapen naar dit ijzig schouwspel.

Genieten van het schouwspel!

Genieten van het schouwspel!

Getrouwd koppel, zeldzame knuffel! :-)

Getrouwd koppel, zeldzame knuffel! :-)

Niet getrouwd, passie alom!

Niet getrouwd, passie alom!

Limoncello!

Limoncello!

Reclame voor Sprayway!

Reclame voor Sprayway!

Nog reclame voor Sprayway!

Nog reclame voor Sprayway!

Ja inderdaad, Perito Perito!

Ja inderdaad, Perito Perito!

`s Avonds maakten we lekker eten en besloten we ons geluk te beproeven in het casino. Ons geluk bleek duidelijk op te zijn want beide koppels gingen naar huis toe met verlies. :-) Nu ja, geen grote bedragen natuurlijk.
De dag erna stonden we vroeg op om het ijsmuseum te bezoeken. Dit was tot nu toe het beste museum dat we hebben bezocht. Alles werd goed uitgelegd en we mochten binnen met tickets voor 2 kinderen en 2 volwassenen aangezien de kostprijs vrij hoog lag. Best wel grappig!
Daarna was het tijd om de auto vol te tanken en ons te begeven naar Puerto Natales om de auto binnen te geven. Dikke pech op dat moment. Het eerst pompstation had enkel nog diesel en het tweede pompstation had wel nog naft maar een wachtrij van iets minder dan een uur. Wij aanschuiven natuurlijk en ondertussen kaarten in de auto. Toen er nog 10 auto`s voor ons waren werd ons gemeld dat ook hier geen naft meer was. F*#*!!! Dit waren de enige pompstations in een omtrek van 250 km. Geen ramp, rusig blijven! Het probleem was wel dat we onze bustickets voor de komende dagen al hadden gekocht en hier zijn deze toch wel duur. Ons hostel was geboekt. Alles leek in het water te vallen. Iets erna kwamen ze ons melden dat 3 uur later een camion met naft zou toekomen om de tanks terug bij te vullen. Goed nieuws. Nu nog bellen naar het autoverhuurbedrijf om te zeggen dat we later zouden zijn en dat is dat. Wachten duurt lang en gelukkig zagen de anderen een camion met naft passeren van het eerste pompstation. Veerle en Thijs besluiten te voet te gaan kijken of we nu daar zouden kunnen tanken. We hadden geluk, namen contact op met Sieglinde en Thijs en deze kwamen met de auto aan. Nog maar 50 wachtenden voor ons nu en we konden vertrekken. Vanaf het moment dat we wouden tanken tot ons feitelijk vertrek heeft ons ongeveer 4 uur gekost.

Onze auto!

Onze auto!

Wachten op naft! Gasolina!

Wachten op naft! Gasolina!

Onze banden waren ondertussen al slicks geworden en we besloten dus geen binnenwegen te nemen maar op de grote asfaltbanen te blijven. We kwamen `s avonds op tijd toe in Puerto Natales en het sterretje dat we in de voorruit hadden gemaakt werd ons niet aangerekend aangezien de ruit toch als gedeeltelijk stuk was. We gingen goed uit eten en vertrokken ´s morgensvroeg met de bus richting Puerto Madryn. We zaten in totaal op 3 bussen en vertrokken op 10.30u `s morgens en kwamen de dag erna aan om 15.00u. Het openbaar vervoer is toch een waar festijn! Toegegeven, we legden wel heel veel kilometers af.

Busrit! De sfeer zit Piscogoed!

Busrit! De sfeer zit Piscogoed!

Wachten op de derde bus! Reizen is ook een beetje wachten!

Wachten op de derde bus! Reizen is ook een beetje wachten!

Geplaatst door VeerleThijs 10:32 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (1)

El Chalten

01/01/2012 - 05/01/2012

Fitz Roy

Fitz Roy

De tocht naar EL Chalten ging over de legendarische Ruta 40. We zagen meer als één loopvogel, een soort struisvogel, met heel veel kuikentjes. De weg was ruig en we hebben meermaals gedacht dat de stenen schade zouden aanrichten aan onze wagen. Het wordt ook aangeraden van een extra nafttank en 2 reserve wielen bij te hebben indien je deze weg wenst te gebruiken. Nu wij hadden enkel één reserve wiel bij en met wat geluk hebben we het gehaald. Maar geen nood voor de mensen thuis we zullen deze weg niet meer gebruiken.
Eens hier aangekomen waren we niet teleurgesteld. Het zicht was fantastisch. Een klein dorpje tussen hoge bergen en een rivier die er naast stroomt. Prachtig gewoon! De tweede dag waren we al vroeg uit de veren en we vertrokken op een tweedagse tocht naar de voet van de Fitz Roy.

Het begin van de tweedaagse trektocht

Het begin van de tweedaagse trektocht

Stevig doorstappen

Stevig doorstappen

Op weg naar de voet van Cerro Fitz Roy

Op weg naar de voet van Cerro Fitz Roy

De top van de Fitz Roy, niet vaak zichtbaar!

De top van de Fitz Roy, niet vaak zichtbaar!

Groepsfoto, 2 lagen er bijna in het water!

Groepsfoto, 2 lagen er bijna in het water!

Lago De Los Tres

Lago De Los Tres

Laguna Sucia

Laguna Sucia

We namen halt aan verscheidene meren en zagen al evenveel gletschers. Een extra tocht over grote rotsblokken met als einde een gletscher kon ons eveneens bekoren maar was zeker niet van de poes. We sliepen in de tent aan de voet van de Fitz Roy en zetten onze tocht daags erna verder naar de Cerro Torre. Alweer langs grote meren naar nog grotere gletschers en immense bergen. Het was al het afzien meer dan waard.

Afzien

Afzien

Lago Torre

Lago Torre

Na 2 dagen van stevig doorstappen met die zware bepakking op ons lijf waren we blij eens we aankwamen in ons gehuurd huisje. We hadden een huisje gehuurd en konden dus wat gekker doen qua eten en drinken. De supermarkt is nog steeds goedkoper als een restaurant. We aten pensen met compote en dronken donker bier en wijn.

Eten in onze Cabaña!

Eten in onze Cabaña!

Daags erna, ´s morgens aten we pannekoeken en besloten we naar het uizichtpunt voor de condors te gaan kijken. Jammer genoeg zagen we er geen en besloten we terug te keren. Ah ja, tot onze grote blijdschap hebben we wel een condor gezien op de tweedaagse trektocht. Al was het wel heel hoog in de lucht.
Morgen vertrekken we naar El Calafate, waar zich de machtige Perito Moreno bevindt. Hopelijk geraken we er met onze gasoline/naft want je mag hier maar een bepaald aantal liter per dag tanken. Geen nood alweer, we kunnen gerust tot daar liften of zelfs lopen moest dit nodig zijn.

Ps: Er wordt mij zojuist verteld dat gletschers eigenlijk gletsjers moet zijn. Ik heb dit al zodanig veel getypt dat ik het niet meer zal veranderen maar hierbij mijn oprechte excuses.

Geplaatst door VeerleThijs 13:26 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (2)

Puerto Natales - Rio Gallegos - Ushuaia - Puerto Natales

26/12/2011 - 01/01/2012

Ok, het zal vrij kort en bondig worden want veel tijd te verliezen hebben we de laatste dagen niet.
We waren dus in Puerto Natales aangekomen om dan direct onze huurauto op te halen en door te rijden naar Rio Gallegos. Daar zijn we samen toegekomen met het vliegtuig van Thijs en Sieglinde. We hebben toen een nacht verbleven in een hotel in Rio Gallegos en zijn de dag erna doorgereden naar Ushuaia. Drie grenzen en een ferrytocht later kwamen we toe in Ushuaia. We vonden een goede camping en gingen lekker eten op restaurant.

Kamperen in Ushuaia

Kamperen in Ushuaia

De dag erna bezochten we het nationale park "Tierra Del Fuego". Een mooi park gelegen naast het Beagle-Kanaal. We wandelden uren en Veerle slaagde erin de sleutels in de auto te sluiten. Met wat denkwerk van de ene, wat handigheid van de andere en een gigantische dosis geluk zaten we binnen de 5 minuten terug in de auto.

Een beverdam

Een beverdam

We maakten ons ´s avonds een dikke argentijnse steak klaar en speelden met de kaarten. De dag erna gingen we naar het H-eiland met een zeilboot en ontdekten we allerlei nieuwe dingen. Een heel mooie tocht met veel vogelstront. De vogels die er wonen maken namelijk hun nest met uitsluitend uitwerpselen.

H-Eiland

H-Eiland

Aalscholvers

Aalscholvers

De gids was meer dan bekwaam en we hadden een prachige tijd alhoewel het weer hier niet super was.

Van Ushuaia naar Puerto Natales

Van Ushuaia naar Puerto Natales

De dag erna vertrokken we weer naar Puerto Natales (waar we zonder gasolina vielen en gingen bedelen in het gemeentehuis, we kregen gratis naft :-) ) aangezien we vanuit deze stad onze inkopen zouden doen en naar het nationale park "Torres Del Paine" zouden trekken. Hier hadden we een vijfdaagse tocht gepland door de gigantische bossen en over de hoge toppen. Dit was echter buiten beschouwing gelaten dat er een joodse meisje het park per ongeluk in brand zou steken. Tijdens onze opzoekingen voor onze verdere reis botsten we op deze informatie en bijna het gehele parcours dat wij zouden doen is afgebrand. Iedereen was er het hart van in en we besloten ons verdriet te verdrinken/te vereten (als dit dan al een woord is).

Puerto Natales

Puerto Natales

We hadden een gezellige avond en bedachten een nieuwe planning. Al bij al is deze planning iets minder druk en een beetje aangenamer. We kunnen deze tocht ook niet later in ons schema plannen aangezien het park al zeker volledig januari gesloten zijn en waarschijnlijk nog veel langer ook. Daags erna was oudejaarsavond en we hielden ons bezig met het uitwerken van de plannen, boeken van de hostels, boeken van de bussen, reserveren van een restaurant voor oudejaarsavond, ... We kwamen een frans koppel tegen van op de boottocht en nodigden hen uit om de avond met ons te vieren. Op de boot hadden we al een heel goed contact met dit koppel. Thijs ging zoals beloofd eerder op de avond eventjes skypen om de achtergelaten vrienden te zien/horen. Bijna al zijn vrienden zaten in de positief verzameld om er nieuwjaar te vieren en hij kon eventjes een babbeltje doen met de bende. Waarvoor trouwens mijn grote dank mannen! Het was leuk jullie stemmen te horen en jullie tronies te zien!
Daarna was het tijd om dan zelf het nieuwe jaar te vieren. Sieglinde, Thijs, Benoit, Jenny, Veerle en Thijs kregen een mooie tafel aangewezen met een fantastisch uitzicht en het werd een leuke avond.

Thijs, Sieglinde, Jenny, Benoit, Veerle en Thijs vieren samen het nieuwe jaar

Thijs, Sieglinde, Jenny, Benoit, Veerle en Thijs vieren samen het nieuwe jaar

Nieuwjaarskezoete

Nieuwjaarskezoete

Daags erna werden we op tijd wakker en we reden door naar El Chalten. Een bergdorp in de buurt van de Fitz Roy, een prachtige berg in het noorden van Patagonië.

Geplaatst door VeerleThijs 13:12 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (1)

Patagonische Fjörden

23/12/2011 - 26/12/2011

We hadden veel van de 4-daagse boottocht tussen de patagonische fjörden verwacht maar het was veel beter dan we ooit hadden kunnen hopen.
Ongelooflijk! Echt gewoon niet te beschrijven.
We hadden prachtig weer en de uitzichten waren super. We zagen een gestrand schip en stopten in Puerto Eden. Dit is een haven/bergdorpje in het midden van de fjörden. De dichtsbijzijnde beschaving is 2 dagen varen en het dorpje telt slechts 175 inwoners.
Als klap op de vuurpijl zagen we Pio XI, de grootste, nog steeds groeiende, gletscher in het zuidelijk halfrond. We gingen zo dicht bij met de boot dat we bijna de koude van het ijs konden voelen. De kapitein is zelfs naar buiten gekomen om een foto te nemen. Hoogstwaarschijnlijk om te stoefen bij zijn vrienden van: "Zie eens hoe dicht ik heb durven varen!"
De gids was volledig ondersteboven en vertelde ons dat hij nog nooit zo een prachtige weeromstandigheden heeft mogen meemaken en dat ze normaal op 500m van de gletscher blijven terwijl we er nu 50m afstand van waren. Tussendoor zagen we walvissen, orka's, dolfijnen, zeeleeuwen, ... Echt gewoon ongelooflijk.
Van begin tot einde de mooiste ervaring tot nu toe. Kijk en droom eventjes weg.

Navimag

Navimag

Gestrande boot sinds 1978

Gestrande boot sinds 1978

Kapitein Veerle

Kapitein Veerle

Eerste stuurman Vekens

Eerste stuurman Vekens

Ons huis/hotel/vervoer voor 4 fantastische dagen

Ons huis/hotel/vervoer voor 4 fantastische dagen

Veerles bedje

Veerles bedje

Puerto Eden

Puerto Eden

Zonsondergang

Zonsondergang

Gletscher Pio XI

Gletscher Pio XI

Wow!

Wow!

Kapitein Veerle zag dat het goed was

Kapitein Veerle zag dat het goed was

Gletscher Pio XI, nog iets dichter.

Gletscher Pio XI, nog iets dichter.

Eerste stuurman Vekens zag eveneens dat het goed was

Eerste stuurman Vekens zag eveneens dat het goed was

Veerleke

Veerleke

Uitzicht van op de Navimag

Uitzicht van op de Navimag

Zeeleeuwen

Zeeleeuwen

Hierna haalden we onze huurwagen op, reden we door tot in Rio Gallegos waar we samen aankwamen met het vliegtuig van onze vrienden.
20 dagen van fun met z´n vieren kan nu beginnen.

Onze vrienden zijn gearriveerd! Jeeeej!

Onze vrienden zijn gearriveerd! Jeeeej!

Geplaatst door VeerleThijs 6:34 Gearchiveerd in Chili Reacties (8)

Puerto Montt

18/12/2011 - 23/12/2011

Voila,

Puerto Montt

Puerto Montt

We zitten dus in Puerto Montt (Chili) en morgen vertrekken we met de boot naar Puerto Natales helemaal in het zuiden van Chili, namelijk het magische Patagonië.

Puerto Montt, wachten op de boot.

Puerto Montt, wachten op de boot.

Ondertussen hebben we hier eigenlijk een beetje zitten wachten. We sliepen lang uit, gingen wat shoppen voor kampeergerief, zochten naar de goedkoopste maatschappij om een auto te huren, kochten flessen wijn en pisco sour voor op de boot, Thijs ging naar de kapper, Veerle wou duizende sjakosjen kopen, ... en we namen natuurlijk nog eens contact op met de familie die dit jaar de feestdagen zullen moeten doorbrengen zonder deze twee vrolijke gezichtjes.

Vrolijke gezichtjes

Vrolijke gezichtjes

We zijn wel een dagje naar Isla de Chiloé geweest. Niets speciaal voor Thijs en wel de moeite voor Veerle. Je ziet meningen durven al eens te verschillen. :-)

De hoofdstad van Isla de Chiloé

De hoofdstad van Isla de Chiloé

Het eiland is vooral bekend voor het vissen op zalm, wat we er dan ook aten (heel lekker), en er zijn kerken helemaal vervaardigd uit hout, zelfs zonder nagels. We bezochten meer kerken dan ons hartje lief was want het was een "georganiseerde" tour. We kozen hiervoor aangezien het goedkoop uit kwam met het vervoer. We kregen een fort te zien met de zin: "Voila dit is een fort, ge hebt 20 minuten de tijd om rond te kijken. De gids was überlui en gaf dan ook zelden uitleg. Het gezelschap in onze groep was wel heel goed meegevallen op een vader en zijn 3 kinderen na. Om eerlijk te zijn hebben we niet veel geluk gehad op de tour. Een brug stortte in waardoor we een grote omweg moesten maken en tot overmaat van ramp ging er op deze "detour" een vrachtwagen op zijn kant. Weer enkele uurtjes meer in ons busje met de vader en zijn kinderen. Het 4de en, letterlijk en figuurlijk, grootste kind was feitelijk gewoon zijn vrouw hoor maar ze stelde constant domme vragen. Waarom mochten wij niet eerst doorrijden? Ging het nog lang duren? Eigenlijk wel heel grappig hoor.

Voila, dat zal het wat zijn deze keer.

Ah ja nog een laatste boodschap

ZALIG KERSTFEEST,
maak er leuke dagen van en weet dat we volgend jaar terug zijn om jullie eens stevig vast te pakken, met jullie een pint te gaan drinken, een dikke kus te geven, een propere handdruk. En dit naar gelang de relatie wij met je hebben :-)

Btw: We hebben zelf een soort kerstkaart gemaakt naar het idee van een goede vriend van ons. :-)
Kijk en lach!

Feliz Navidad!

Feliz Navidad!

Geplaatst door VeerleThijs 13:27 Gearchiveerd in Chili Reacties (7)

Bariloche

13/12/2011 - 18/12/2011

De plaza van Bariloche.

De plaza van Bariloche.

Hallo alweer,

Een kort verslagje van de voorbije dagen, we zijn effe de grens overgestoken naar Bariloche (Argentinië), een dorp, in de bergen, tussen de meren en vandaag de dag bedolven onder een stoflaag. Deze stoflaag is eigenlijk vulkaanas, het gevolg van een vulkaan die aan het uitbarsten is op 100 km van Bariloche. En volgens een nieuwsbericht dat ik zojuist lees hebben we geluk gehad dat we daar weg zijn want deze vulkaan heeft alles weer onder een nieuwe stoflaag gelegd.
> http://www.buenosairesherald.com/article/69123/bariloche-southern-chile-on-alert-after-volcano-eruption
We hebben dus blijkbaar wel echt geluk gehad. Op weg naar Bariloche was het landschap echt letterlijk omgetoverd in een maanlandschap maar dan met bomen zonder bladeren en overal vulkaanas, dat als sneeuw overal op lag en onder kroop. Beetje raar. Ongelooflijk eigenlijk wat zo een vulkaan aan as uitspuwt.

Alles onder het stof.

Alles onder het stof.

Echt alles onder het stof.

Echt alles onder het stof.

In Bariloche zelf hadden we het wel naar onze zin aangezien we er een huisje huurden met 4 bedden extra, een keuken, een living, een "masterbedroom", een badkamer en last but not least kabeltelevisie. Hihi. Lijkt beetje overbodig maar ´s avonds op het gemak tv kijken is even gezellig en plezant op een lange reis als thuis.

Ons huisje in Bariloche.

Ons huisje in Bariloche.

Onze hond voor 5 dagen.

Onze hond voor 5 dagen.

Bij de mexicaan. Veerle gelukkig!

Bij de mexicaan. Veerle gelukkig!

De weg naar het meer.

De weg naar het meer.

Een dagje met goed weer, zonder vulkaanas.

Een dagje met goed weer, zonder vulkaanas.

We zijn een paar keer gaan wandelen, waarvan één keer "op den boef" zoals ze dat soms in Skepdoel/Guuk en zelfs bij de Windhieren zeggen.

Effe romantisch doen voor de foto.

Effe romantisch doen voor de foto.

Veerle probeert de bijen weg te jagen.

Veerle probeert de bijen weg te jagen.

Maar het hoogtepunt van ons verblijf in Bariloche was toch het rotsklimmen. We stonden ´s morgens vroeger op dan gewoonlijk en gingen met de bus tot aan de rots, die we een paar uurtjes onveilig gingen maken. We klommen heel simpele routes, veel zwaardere tot routes die we enkel tot een paar meter boven de grond volhielden. Onze gids was een vrouw van in de 40 maar zij liet het allemaal zo makkelijk lijken. Het was zo een echt hippiewijf dat liefst niet te veel werkt en zich graag terugtrekt in haar huisje waar ze hoogstwaarschijnlijk voorziet in haar eigen voeding. Ze bedelde niet voor geld in haar vrije tijd wat haar de eerste toffe "hippie" maakte die we tot nu toe ontmoet hebben. Onze onlust, voor Thijs zelfs bijna haat ondertussen, is trouwens al stevig gegroeid op deze reis. Zinnen zoals "Als hem durft met zijn brol tot bij te komen steek ik het in zijn ...!", "Mag ik hem aub slagen?" en "Gvd get a job!" zijn al menigmaal uit onzer beiden monden gerold. Het zijn mensen/ratten die totaal geen meerwaarde geven of trachten te geven aan onze maatschappij. Ze wonen niet graag in hun eigen land en komen dan maar naar hier om dezelfde artisanale "kunstwerkjes" te verkopen als een arme latijns-amerikaan, maar dan meestal nog goedkoper. Verschrikkelijk volkje dat samen met nietsverwachtende toeristen bij op een boot stapt, snel één liedje en een half kweelt (zingen is het niet echt, het klinkt meer als een kat die drachtig is) over "Nunca, blablablabla...", dan zijn hoed uitsteekt en het lef heeft te zeggen: "Komaan mensen, ik moet ook eten!" Vandaar de reden dat de get-a-job-zin tot nu toe aan de leiding staat. Ok, maar we doen verder, heb mij effe laten gaan.
Dus,waar waren we? ...
Ah ja klimmen, het was kortom een leuke voormiddag en we kwamen onszelf toch wel enkele keren tegen, in die zin dat onze handen heel zacht geworden zijn. Het grootste probleem was niet kracht of techniek maar vooral pijn aan de handen. We nemen ons dan ook voor om bij onze thuiskomst het klimmen terug op te pikken.

Afzien op een onmogelijk stukje, bleek achteraf.

Afzien op een onmogelijk stukje, bleek achteraf.

Veerle haalt de top.

Veerle haalt de top.

Het enige spijtig aan onze verblijf in Bariloche was zonder twijfel dus wel het vulkaanas in de lucht. Hierdoor was ons uitzicht op een welbepaalde bergtop totaal verknoeid. We konden niet ver genoeg zien om te genieten van, wat volgens national geographic, één van de mooiste uitzichten is op onze kleine wereldbol.

Één van de mooiste uitzichten van de wereld, hoe wij het zagen.

Één van de mooiste uitzichten van de wereld, hoe wij het zagen.

Éen van de mooiste uitzichten van de wereld, hoe het er normaal uitziet.

Éen van de mooiste uitzichten van de wereld, hoe het er normaal uitziet.

Verder aten we onze eerste argentijnse steak, bereid door Masterchef Vekens himself, en het werd een hemelse ervaring. Da vleeseke smolt in ons mondeke.
Momenteel zitten we terug in Chili, Puerto Montt en we houden jullie wel op de hoogte.

Ah ja, We hebben gehoord dat bij jullie de eerst sneeuwvlokken gevallen zijn. Wel bij ons is het nog steeds rond de 30 graden elke dag. Hihi. Allé de laatste 2 dagen iets minder.

Op een skilift met 32graden.

Op een skilift met 32graden.

Bye Bye

Geplaatst door VeerleThijs 13:32 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (2)

Puerto Varas

10/12/2011 - 13/12/2011

Hola,

Het uitzicht vanuit Puerto Varas

Het uitzicht vanuit Puerto Varas

We zitten momenteel in Puerto Varas, een duitse nederzetting, in het midden van Chili. Ik hoor jullie al denken, ... en ja, inderdaad, dat volkske zit echt overal. De duitse invloed is hier nog steeds voelbaar en zienbaar. Duitse "arenden" overal, een "Club Aleman" achter de hoek, Chilenen die veel te groot zijn om niet een tikkeltje duits bloed te hebben, enzovoort. Ook de twijfel tussen 'Mmmm aangenaam stadje' en 'Ruik ik nu sauerkraut?', bij onze aankomst, maakt dat die kleine hitlertjes hier toch wel wat in de pap te brokken hebben. Nee nee grapje, we houden van die grote wereldveroveraars. ... Ja sorry, moest dit effe typpen want er keek zo een veel te grote Chileen effe mee op mijn scherm. :-)
Ok, dus eens hier aangekomen gingen we op zoek naar een canyoning-organisatie want het canyoning zou hier ongelooflijk zijn. Nu een paar uurtjes zoeken vonden we "de beste" organisatie, volgens "the lonely" (zoals de cool guys de lonely planet noemen). We boekten voor de dag erna een halve dag, met nog een stel andere jongelingen. Verder gingen we weer duchtig op restaurant want, ... hadden we de vorige dagen niet goed gespaard?
De dag erna was het dan zover. Een beetje nerveus stonden we te wachten op de gidsen met een middagbiertje in de hand. Bij onze aankomst krijgen we meer thermische wetsuits aan dan goed is voor een mens. Wat meteen ook duidelijk maakte hoe koud het water hier ging zijn. De mannen onder ons namen nog snel afscheid van hun "piwie", want deze zouden ze voor lange tijd niet meer zien door het koude water. Tot onze grote spijt moesten we vaststellen dat het water echt "freezing cold" was en daar ging de mannelijk trots. Ook Veerleke kreeg het harder dan ze verwachte want de koude sloeg in haar oor en ze doorstond een paar minuten een helse pijn. Na deze pijn verbeten te hebben gingen we voort met de "fun". Nee, effe serieus het was wel heel leuk maar de eerste minuten voelde zo niet aan.

The Canyoning Couple

The Canyoning Couple

Ijskoud water

Ijskoud water

We lieten ons van natuurlijk glijbanen glijden, sprongen van hoge rotsen en meer van dat geks. Na 2 uurtjes dolle pret in dit gletscherwater stonden we voor een, voor Thijs, niet zo makkelijke keuze. We konden de laatste sprong doen maar dan moesten we een 40 meter hoge rappel doen want er was geen terugkeren na deze sprong. De eerste in het water was natuurlijk Veerle, Thijs zocht zijn mannelijkheid op een andere plaats dan waar deze zich normaal bevindt en sprong haar achterna. Het was heel simpel, het moest nu. Uit vrees om terug te krabbelen of te panikeren besloot hij als eerste te gaan. Als er 7 mensen op u vingers zitten te letten heb je altijd net iets meer lef. De andere mensen waren te voet rond gegaan en stonden beneden naar ons te kijken. We werden beveiligd en eens aan de afgrond viel alle schrik van zijn schouders. Gelukkig! Hij zette de rappel in en het was echt genieten. Het touw hield en meer wil je op dat moment niet maar het uizicht was schitterend. Beneden wachtte hij op Veerle, die zelfzeker als altijd naar beneden kwam en onderweg een grote glimlach op haar natte gezichtje kreeg. Voor ons allebei een topervaring.

Zelfzekere Veerle

Zelfzekere Veerle

Vol adrenaline stonden we te wachten tot de anderen naar beneden kwamen, de ene blakend van zelfvertrouwend, de andere licht urinerend in zijn wetsuit. Aangezien we een vrij avontuurlijk groep hadden stelde de gids een laatste hoge sprong voor naast de waterval in het diepe water. Veerle paste beleefd en besloot een foto te trekken van Thijs die hoogst waarschijnlijk ging blokkeren. Thijs was er zelf ook niet gerust op want het ging hier tenslotte om een 15m hoge sprong en hulp is ver weg. De groep klom de berg half omhoog en eens op de richel sloeg het meisje voor Thijs in een lichte paniek. Ze durfde niet goed. De gids stelde voor dat Thijs het dan maar eens moest tonen. Zenuwachtig lachend stond hij van voor naar achteren te wiebelen op de richel, zichzelf bemoedigend met de woorden "Allé gij zijt toch gene pussy." En ... weg was hij. Het dubbelgevoel van spijt en trots vulde zijn volledige lichaam en dan een harde klap. Als een pijl in het water. Voor de franstaligen: comme une flèche dans l`eau! (pour toi Chris) Terwijl hij naar boven zwom checkte hij effe of alles nog op de juiste plaats zat/hing en bij het boven water komen werd hij gans warm van binnen.

Zoek Thijs

Zoek Thijs

Hij had het gedaan en Veerle stond fier te kijken en te lachen. Daarna stijf van adrenaline kregen we koekjes en koffie, al had een biertje er veel beter ingegaan. Het was een prachtig dag en we trakteerden onszelf op een pizza van de pizzeria en zagen een poster van "Belgium The Beer Paradise" hangen.

Pizza na zware dag

Pizza na zware dag

The Beer Paradise

The Beer Paradise

Tergelijkertijd waren gelukkig dat we ook zullen terugkeren naar dit prachtige land met den Elio als premier. Ja we volgen een beetje, en "Hoera, hoera, ... hoera!" voor reizen en thuiskomen in België.
Vandaag hebben we het rustiger aangedaan en een roeibootje gehuurd op het gigantische meer dat aan Puerto Varas grenst. We hebben stevig moeten roeien want er zat meer stroming als verwacht op dit water. En ja, ... we hebben alweer proberen vissen en ja, ... we zijn alweer van een kale reis thuisgekomen. We zijn officieel de slechtse vissers, OOIT!

Bootje varen

Bootje varen

Proberen te vissen

Proberen te vissen

Morgen vertrekken we voor een korte periode naar Argentinië om daarna terug te komen naar deze regio want we hebben een heuse boottocht geboekt van 4 dagen tussen de fjorden van Patagonië. Het belooft dus allemaal nog prachtiger te worden.

Groetjes,
en tot ... schrijfs. :-) Behoorlijk gay hé.

Geplaatst door VeerleThijs 14:27 Gearchiveerd in Chili Reacties (5)

Pucón

07/12/2011 - 10/12/2011

Voila,

Het dorpje Pucón, omgeven door vulkanen

Het dorpje Pucón, omgeven door vulkanen

We zitten dus in Pucón en we hebben er hier nog geen gras laten overgroeien. We kwamen hier ´s morgens vroeg aan met de nachtbus en besloten direct iets te gaan boeken voor de dag erna en voor de dag zelf. Bart, de jongen uit de kempen dat we al een paar keer tegen het lijf gelopen hebben, gaf ons een belletje om te zeggen dat hij zou gaan raften en er nog 2 plaatsen over waren moesten we zin hebben. De prijs was correct en de maatschappij had een goede reputatie dus we besloten diezelfde dag nog te gaan raften.

Coole Veerle

Coole Veerle

Het niveau, voor de kenners, was een 3 tot 3 plus. Niet te zot dus maar zot genoeg om een stevig kick te krijgen. De veiligheidsregels werden uitgelegd en we kregen een professional mee die in de buurt kayakte voor moest er iemand uit de raft vallen. Van begin tot het einde was het pure fun maar soms ook hard werken om door de hogere golven te breken. Op plattere stukken sprongen we in het water en lieten we ons meedrijven.

Blijven drijven

Blijven drijven

Platte stukken, effe rusten

Platte stukken, effe rusten

Vermoeiende maar prachtige dag.
De dag erna trokken we naar het nationaal park Huerquehue. We hadden hier al over gehoord en het zou prachtig zijn. De geruchten klopten volledig en we hadden alweer een prachtige dag.

NP Huerquehue

NP Huerquehue

Waterval in NP Heurquehue

Waterval in NP Heurquehue

Lago Chico in NP Huerquehue

Lago Chico in NP Huerquehue

Mooie rivieren, prachtige bossen, immense watervallen, duizende salamanders, ... We zagen zelfs een Woody Woodpecker. Dit zijn grotere vogels als je initieel zou denken en wat maken die beesten lawaai wanneer ze een gat aan het kloppen zijn in een boom. Tijdens onze lunch aan één van de meren probeerden we een vis te vangen, ... zonder resultaat. Die beesten lachten ons gewoon uit, ze sprongen links en rechts omhoog naast onze vislijn maar hadden geen zin in het lekker aas.

Vissen in laguna El Toro

Vissen in laguna El Toro

Vandaag gaan we nog naar het Los Ojos, een reeks watervallen op korte afstand van het dorp vandaan. Morgen nemen we dan weer de bus naar onze volgende bestemming. De bestemming zullen vanaf nu alleen maar spectaculairder worden aangezien we afzakken naar Patagonië.
Verder hebben we hier ons eigen huisje met keuken, badkamer, living en slaapkamer. En dit voor de spotprijs van 21euro per nacht. We maken ook elke dag ons eigen eten, en elke morgen pannekoeken. (lees: Thijs maakt elke dag het eten, :-) Veerle wast dan weer af.)

Lekkere pannenkoeken in ons eigen huisje

Lekkere pannenkoeken in ons eigen huisje

Als je ooit naar Chili komt moet je Pucón zeker op je lijstje zetten.

Los Ojos

Los Ojos

Groetjes,

Veerle en Thijs

Geplaatst door VeerleThijs 8:19 Gearchiveerd in Chili Reacties (3)

Valparaiso - Santiago de Chile

30/11/2011 - 06/11/2011

Hola,

We zijn na La Serena dus vertrokken naar Valparaiso, de favoriete vakantiebestemming van de Chilenen.

Kleurrijke muurschilderingen in Valparaiso

Kleurrijke muurschilderingen in Valparaiso

De bekende liften in Valparaiso

De bekende liften in Valparaiso

We logeerden in een hostel met een zalige, doch gekke eigenaar. Deze man faket een handicap zodat hij niet moet werken en hij zich volledig kan concentreren op zijn hostel. Hij is ook vrij fier over hij hoe de staat in de zak zet en toont met veel plezier hoe hij de dokters om de tuin leidde. Zoals eerder gezegd zalig maar gek. Hij bracht ons ´s avonds Pisco Sour, speelde met ons Perudo, gaf ons een kaart met alle leuke bezienswaardigheden van de stad, we mochten zijn metrokaart gebruiken, we mochten zijn persoonlijke computer gebruiken en de man werd zelfs emotioneel toen we na 5 dagen vertrokken uit zijn hostel.

De kleurrijke huizen in Valparaiso

De kleurrijke huizen in Valparaiso

Uitzicht over Valparaiso

Uitzicht over Valparaiso

In de stad zelf bezochten we het stadcentrum, keken we rond in het huis van Pablo Neruda (Nobelprijswinnaar), gingen we naar het strand, zochten we de ganse dag naar een surfplank (zonder resultaat), dansten we de ziel uit ons lijf in de discotheek "El Huevo" (letterlijk vertaald: Het Ei), liet Thijs zich nog eens volledig gaan en nam een paar uur per dag vrij om Call Of Duty: MW3 uit te spelen, liet Veerle dit niet aan haar hartje komen en las zij een goed boek op het strand, dronken we ´s avonds stevig door tijdens een paar spelletjes en aten we koekjes, gemaakt door 2 Duitse meisjes, tot we er bij neervielen.

Een beeld vanop Paaseiland

Een beeld vanop Paaseiland

Viña del Mar

Viña del Mar

Pisco Sour, Perudo en leuk gezelschap (waaronder onze huisbaas)

Pisco Sour, Perudo en leuk gezelschap (waaronder onze huisbaas)

Daarna vertrokken we naar Santiago de Chile. Een fantastische stad, de leukste grootstad tot nu toe! Hier verkenden we het stadcentrum met zijn leuke parken, gezellig bars, nog leukere restaurantjes, hippe studentenbuurten, en afgezonderde patio´s. Kortom prachtig!

Gezellige parken in Santiago

Gezellige parken in Santiago

Koninklijk paleis

Koninklijk paleis

Tot ons verbazing stonden op het plein voor het koninklijk paleis evenveel Belgische vlaggen als Chileense vlaggen. Niet goed wetende wat hier de reden voor zou kunnen zijn vroegen we uitleg aan een politieman en tot ons verbazing kwam onze prins de dag erna op bezoek. We namen ons voor vroeg op te staan om een kijkje te komen nemen maar natuurlijk lagen we ´s morgens te goed in ons bedje, en besloten we het idee te laten varen. Wel gingen we naar het hoogste punt van de stad voor een mooi uitzicht.

San Cristobal: uitzicht over Santiago

San Cristobal: uitzicht over Santiago

Daarna keerden we weer naar ons favoriete restaurant "The Clinic" en ´s avonds kropen we moe maar voldaan op de nachtbus richtig Pucon. We zijn momenteel in Pucon en het is hier echt iets voor ons. Veel outdoorsporten en wondermooie natuur.

Tot ...

Geplaatst door VeerleThijs 7:53 Gearchiveerd in Chili Reacties (0)

San Pedro de Atacama - La Serena

22/11/2011 - 30/11/2011

Hallo beste lezertjes,

Allereerst zijn we nu dus in Chili! Big difference!
We hebben het hier zeker naar ons zin alhoewel het leven hier wel duurder is, VEEL duurder! Maar tegenover ons Belgenland valt het natuurlijk wel nog mee. De mensen, die zijn even vriendelijk en tegelijk veel mondiger. Ze spreken je vaak aan op straat of in de supermarkt om hun geliefde bezienswaardigheid/wijn aan te prijzen. Dat is wel leuk. Ook komt het hoogseizoen er hier aan en dat voel je want de mensen van een duurder hostal tonen met veel plezier de weg naar een goedkoper. Ze hebben de klanten niet zo broodnodig als in de vorige landen.

We zijn de grens dus over gegaan in San Pedro de Atacama. Prachtig plaatsje, maar gebouwd voor toeristen. Het was daar vreselijk warm aangezien het in 't midden van de woestijn ligt en er werd dus, logischerwijze, nooit iets gedaan rond het middaguur. Het spijtige van de zaak was dat we er ook niet veel meer konden bezoeken aangezien we gelijksoortige dingen bezocht hebben aan de Boliviaanse kant. Daar, in Bolivia, was alles ook goedkoper en groter/mooier.

San Pedro de Atacama

San Pedro de Atacama

We zijn daar dus maar een paar dagen gebleven en hebben daar vooral moeten gewoon worden aan het nieuwe geld wat veel minder waarde heeft als de euro. Een brood kost als snel 700 Pesos, een nachtje in een hostal al snel 20.000 Pesos. 1 Euro is ongeveer 700 Pesos. Wat we wel gedaan hebben is een avondje gaan stappen met de mensen van onze zoutvlaktetour. Zware avond, vooral voor Thijs die stevig bleef plakken.

Daarna hebben we op onze gevoel een bus gepakt naar La Serena, een stad aan de kust tussen Santiago en San Pedro de Atacama. We wisten niet veel van deze stad maar hadden geen zin om 25uur op de bus te zitten. We zaten er dus maar 17uur op en stapten af in La Serena. La Serena beviel ons meteen. We vonden een prachtige hostal met goed ontbijt en de stad voelde meteen geweldig aan. De stad is iets tussen Mechelen en Brussel zou je kunnen stellen. La Serena is niet te groot en heeft veel winkels en restaurantjes. Ook is er een strand waar we een fiets huurden en rustig tot aan de volgende stad fietsten.

Een gestrande boot

Een gestrande boot

Later op de dag huurde Thijs een surfplank en waagde zich nog eens aan het surfen. Hij had een prachtige tijd terwijl Veerle haar aardbeienshake leegslurpte op een terrasje. We zijn ook een wijngaard gaan bezoeken waar ze Pisco maken, in de Valle del Elqui. Pisco is het best te vergelijken met een cognac en gaat goed naar binnen in een mix met citroensap, de fameuse Pisco Sour.

Valle del Elqui, Pisco Elqui

Valle del Elqui, Pisco Elqui

Valle del Elqui, Dam.

Valle del Elqui, Dam.

Pisco

Pisco

Pisco Elqui

Pisco Elqui

Veerleke heeft hier trouwens een volledige make-over ondergaan. Allereerst kocht ze meer kledij dan een echte backpacker zou moeten hebben en liet ze haar hareke bijknippen en in een donker kleurtje omtoveren.

Een echte backpacker!

Een echte backpacker!

Onder ons gezegd en gezwegen: "De kapper was meer dan nodig!" :-)

Nieuwe Veerle in nieuwe outfit

Nieuwe Veerle in nieuwe outfit

Verder maakten we hier elke dag zelf ons eten en op de dag van de jaarmarkt van Lennik vond Thijs voor het eerst in 3 maand "Stella Artois". Tranen kwamen hem in de ogen te staan. Wat een glorieuze dag! Zo was hij dan toch nog een beetje op de jaarmarkt.
Ps: Hij belooft trouwens volgend jaar schandalen op diezelfde heuglijke dag. :-)

Stella Artois

Stella Artois

Straks vertrekken we naar Valparaiso. Een kuststadje waar iedereen, toerist en local, het hart van vol heeft.

Geplaatst door VeerleThijs 5:00 Gearchiveerd in Chili Reacties (5)

Uyuni

19/11/2011 - 22/11/2011

Ola!
De voorbije dagen zijn wij van in Uyuni vertrokken over de grootste zoutvlakte ter wereld, naast prachtige meren, over de hoogste woestijn ter wereld om uiteindelijk te eindigen in de droogste woestijn ter wereld. Ondertussen bezochten we een treinkerkhof en een zoutfabriek, wandelden we rond op een cactussen eiland, trokken we vele foto`s met gezichtsbedrog, aten we lekker eten, sliepen we in prachtige zouthotels, sprongen we over geisers, baden we in natuurlijke warmwaterbronnen en kwamen we aan in Chili.
Het was prachtig en moeilijk te verwoorden daarom ... kijk en geniet.

Het treinkerkhof.

Het treinkerkhof.

De zoutfabriek.

De zoutfabriek.

Kleine Veerle staat op Thijs zijn hand.

Kleine Veerle staat op Thijs zijn hand.

Kleine Veerle hangt aan Thijs zijn baard.

Kleine Veerle hangt aan Thijs zijn baard.

Kleine Veerle staat op een zonnebril.

Kleine Veerle staat op een zonnebril.

Kleine Thijs leunt tegen grote Veerle.

Kleine Thijs leunt tegen grote Veerle.

Het cactussen-eiland.

Het cactussen-eiland.

Laguna de pescado (catusseneiland)

Laguna de pescado (catusseneiland)

Kijk eens hoe gelukkig. :-)

Kijk eens hoe gelukkig. :-)

Thijs verplettert Veerle.

Thijs verplettert Veerle.

De spoorweg naar Chili.

De spoorweg naar Chili.

Springen voor een actieve vulkaan.

Springen voor een actieve vulkaan.

Ons vervoer voor 3 dagen.

Ons vervoer voor 3 dagen.

4700m hoge woestijn!

4700m hoge woestijn!

Laguna flamingo's

Laguna flamingo's

Laguna Colorado.

Laguna Colorado.

Nog eens klimmen zi, da was lang geleden.

Nog eens klimmen zi, da was lang geleden.

Een geiser. Ruikt naar lava. (rotte eieren allé)

Een geiser. Ruikt naar lava. (rotte eieren allé)

Warmwaterbron naast een groot meer op grote hoogte. Zalig!

Warmwaterbron naast een groot meer op grote hoogte. Zalig!

Laguna Verde, samen met een Deense Belg en een Belgisch meisje dat er nooit gewoond heeft.

Laguna Verde, samen met een Deense Belg en een Belgisch meisje dat er nooit gewoond heeft.

Laguna Verde

Laguna Verde

Voila! Dat was in sneltempo onze laatste 3 dagen. Hopelijk hebben jullie ook een beetje kunnen genieten van deze foto`s.
Tot de volgende!

Geplaatst door VeerleThijs 10:42 Gearchiveerd in Bolivia Reacties (3)

Tupiza

14/11/2011 - 19/11/2011

Zoals eerder gezegd zitten we nu dus in een soort paradijs. Rode rotsen, grote cactussen, zachte stroompjes, waanzinnige uitzichten, diepe kloven, groene beddingen... dit is zowat de omgeving waarin we ons nu bevinden.
We besloten ons te herpakken en terug eens wat actiever te worden. We wonnen allerlei informatie in, bij de lokale agentschappen, over mogelijke tochten in de directe omgeving. We kregen allerlei plannetjes en uitleg; hiermee besloten we zelf onze plan te trekken.
De tweede dag trokken we naar de Puerta del Diablo, de Vale de los Machos en de Cañon del Inca. Een waanzinnig mooie tocht die ons verre uitzichten, knalrode rotsen en een prachtige canyon-ervaring bood.

Tupiza 1

Tupiza 1

Tupiza

Tupiza

Cañon del Inca

Cañon del Inca

Coñon del Inca 2

Coñon del Inca 2

Ondertussen bleven na onze terugkomst, in de late namiddag gezellig kaarten of perudo spelen met de kempenaar, Bart, en een canadees meisje, Lee, die met ons waren meegereisd. Dit deden we vergezeld van dit maal, een Duits biertje.
We vulden de volgende dag met een korte maar uitputtende tocht naar de top van een lokale berg. Hier werden we alweer getrakteerd op een prachtig zicht. De tocht was zo zwaar dat we het tweede deel dat we gepland hadden lieten vallen en alweer aan het perudo spelen gingen, dit maal vergezeld van een lokaal biertje. (beter!)
Daags erna vertrokken Bart en Lee naar Uyuni maar wij besloten een tocht (7uur) te paard te doen door dit landschap dat vreselijk doet denken aan een Wilde Westen film. Tupiza is dan ook de plaats waar de bekende cowboys, Butch Cassidy en The Sundance Kid, hun meerdere leerden kennen en het leven lieten na een achtervolging die in Amerika, ja ja Amerika, startte. De tocht te paard was schitterend en de accesoires die we kregen maakten het plaatje compleet. Enkel/beenbeschermers en cowboyhoed op ons hoofd en weg waren we. Thijs had geluk, hij kreeg geen paard dat doodgewoon onbestuurbaar het pad volgde. Veerle had ook wel geluk behalve dan dat het paard enkel stopte met lopen als het paard van Thijs stopte. Wat eigenlijk maakte dat wanneer Veerle haar paard begon te lopen, Thijs deze moest in halen om dan te tonen aan Veerle´s paard dat we gingen stoppen. Grappige situaties waren het gevolg. Beide heel bestuurbare paarden maar er was er maar ééntje die het truckje, "stoppen", had geleerd.
Buiten deze rare toestanden was het een wondermooie dag. Veerle zei zelfs dat het de de mooiste omgeving was die ze ooit had gezien. En alhoewel Thijs dit niet letterlijk zei kan hij zich toch ook geen mooiere plek bedenken.

Paardentocht 4

Paardentocht 4

Paardentocht 5

Paardentocht 5

Paardentocht 3

Paardentocht 3

Paardentocht 2

Paardentocht 2

Morgenvroeg vertrekken we naar Uyuni van waaruit we naar Chili zullen oversteken. Dit zou, volgens vele meningen, nog veel mooier zijn als wat we de laatste dagen hebben mogen zien.
B.t.w. Tupiza is zo klein dat ze hier geen skype kennen en zelfs geen bankautomaat hebben. Gooik 10 jaar geleden allé :-)!

Geplaatst door VeerleThijs 10:13 Gearchiveerd in Bolivia Reacties (4)

Potosi

12/11/2011 - 14/11/2011

Potosi, ooit de plaats waar zich de rijkste zilvermijn ter wereld bevond en tevens de hoogst gelegen stad ter wereld (4090m). Deze mijnen zijn dan ook een must. We hadden een mailtje gestuurd naar een ex-mijnwerker die hier nu gidst als beroep en hij liet ons niet in de steek. Om stipt 14u kwam hij op de afgesproken plaats aangereden en hij maande ons aan in te stappen. We reden naar de mijnwerkersmarkt. Veerle hield er een dynamietstaaf in haar hand waarop de gids deze liet vallen. We schrokken en hij schoot in de lach. Dynamiet is volledig ongevaarlijk zonder ontsteking. We hadden te maken met een gids vol levensvreugde en met een aardig mondje hollands. De hele dag ging het van: "Hier heen! Komaan! Hoe gaat ie?" Hier, op deze markt kochten we geschenken voor de mijnwerkers en ook voor Tio, een soort duivel die ze aanbidden aangezien ze in de onderwereld werken. We kregen ook onze beschermende kledij, helm en authentieke mijnwerkerslamp aan.

De berg Potosi

De berg Potosi

Eens in het mijngebied kwamen we boven de grond vooral vrouwen en kinderen tegen. De vrouwen werken nooit onder grond aangezien de aarde, Pachamama, een vrouw is en zij jaloers zou kunnen worden en haar wreken door het leven van de mijnwerkers te nemen. We gaven deze vrouwen cocabladen want ook zij zijn hier mijnwerkers. Ze delven dan wel geen grondstoffen onder het aardoppervlak maar ze kuisen/scheiden de mineralen wel van de rots en de kinderen werken als boodschappers, boven en onder de grond.
Aan het gat in de grond waar we de onderwereld zouden vervoegen zagen we brandschade en gesmolten vet liggen. De spanning steeg, maar de gids stelde ons gerust en vertelde ons dat ze elk jaar een lama verbranden aan de ingang van de tunnel om de goden, vooral Tio, content te stellen.

Mijnen Potosi 2

Mijnen Potosi 2

In volledige mijnwerkersuitrusting daalden we af in de duisternis. We konden vooraf kiezen of we een avontuurlijke (zwaardere) toer wouden of we in de hoofdgangen (de pussy-toer) wouden blijven. We besloten de avontuurlijk toer te doen. In de tunnels rook het naar de ertsen en we zagen overal gaten. Deze dienden voor daags erna de mineralen uit de rots te blazen met dynamiet. Niets was automatisch, de karretjes werden nog steeds geduwd en er waren geen liften om tot in de diepste regionen af te dalen. Wij zelfs kropen op handen en voeten door de smalle gangetjes en hadden het op een rare manier toch naar onze zin.

Mijnen Potosi 1

Mijnen Potosi 1

Mijnen Potosi

Mijnen Potosi

Op het einde daalden we nog een beetje dieper en daar was hij dan: 'Tio'. Helemaal alleen, in een tunnel die voor hem werd gegraven, omgeven door slingers, sigaretten, flesjes alcohol (95 graden) en cocabladen. Wij staken een sigaret aan en staken ze in zijn mond. Met een totaal dode doch mysterieuze blik keek hij ons zelfvoldaan aan. We legden cocabladen rond zijn troon en sprenkelden de alcohol eveneens rond zijn troon. Als afsluiter namen we een kleine teug van het flesje en we werden ongelooflijk warm van binnen.

God Tio

God Tio

Daarna verlieten we de tunnels en bij het naar buiten gaan kwamen we in een grappige situatie terecht. Een school kinderen stond buiten klaar en dacht da wij echte mijnwerkers waren. We moesten dan ook met iedereen op de foto. Zelfs met de leerkrachten. De mijnen waren een succes!
Daarna staken we niet al te veel uit, we leren een jongen uit de kempen kennen. Deze kon goed wiezen en kingen en we kingden tot in de zeer late uurtjes. Eindelijk na 3 maand konden we nog eens deftig kaarten. Zalig! De dag erna was het zondag. Het museum van het geld (één van de mooiste musea van Latijs-Amerika) was open in de voormiddag. We bezochten dit en kregen een uitsluitend Spaanse gids. Tot onze verbazing verstonden we vrijwel alles. ( Nu nog het spreken en we zitten gebeiteld. :-) ) In de namiddag speelden we weer kingen en leerden we onze vierde man kennen. Deze was Italiaans en kon totaal niet kaarten maar hij leerde snel bij. Wanneer we des nachts in het hostel aankwamen was er een gigantisch feest aan de gang. De moeder van de eigenaar was jarig en dit werd uitbundig gevierd. Gelukkig stopte het feest rond 0u en konden we toch nog wat slaap vatten. Daags erna namen stapten we heel vroeg op de bus richting Tupiza. We hadden het niet durven denken maar dit bleek een paradijs.

Geplaatst door VeerleThijs 8:24 Gearchiveerd in Bolivia Reacties (0)

Sucre

02/11/2011 - 12/11/2011

Hier zijn we dan weer. Dit keer met een kort verslagje aangezien we niet echt spannend dingen hebben meegemaakt of spectaculaire dingen hebben gezien. We hebben deze week vooral GERELAXED! En Spaanse les gevolgd.
Om te beginnen zijn we vanuit Rurrenabaque naar La Paz gevlogen, en direct een bus genomen naar Oruro. Daar hebben we de nacht doorgebracht en de dag erna nog een busrit van 8uur naar Sucre genomen. Onderweg werd het uitzicht steeds mooier tot we in het prachtige Sucre aankwamen.

Sucre, de witte stad!

Sucre, de witte stad!

Lekkere wijn hebben ze hier dus ook!

Lekkere wijn hebben ze hier dus ook!

De eerste dagen hebben we echt niet veel gedaan. We gingen wel naar een dinosaurus-park waar je echte voetafdrukken van deze prachtige beesten kunt zien. Wat op zich wel leuk was maar er was voor de rest niet veel aan. Thijs had duidelijk een leukere tijd als Veerle. Op zondag besloten we naar Tarabucu te gaan. Dit is een dorpje op 65km afstand van Sucre. Hier zouden we een prachtige lokale markt kunnen bezoeken met tal van souvenirs en leuke hebbedingetjes. Maar niets was minder waar. Een marktje was er wel maar we verveelden ons er dood en speelden dus maar scrabble in een lokale bar tot de bus vertrok. We proefden wel van het strafste bier van Bolivia (7graden), Judas.
Intussentijd hadden we in Sucre een Spaans examen afgelegd om te zien hoe goed ons Spaans was. We deden dit blijkbaar niet slecht want we hernamen de lessen waar we ze in Quito hadden stop gezet. Fier dat we waren! De hele week kregen we les van 14.30u tot 18.30u en de tijd ervoor en erna vulden we met films, restaurants, toog hangen met vrienden, een lokaal festivalleke, meer films, koken, nog meer films en de kolonisten van Catan. Een relakse doch zalige tijd. Effe terug tijd om een beetje tot rust te komen. Zelfs op dit moment zitten de mensen van ons hostel achter mij naar "Inception" te kijken. Wij zagen hem eerder deze week en toch effe een tip voor diegene die hem nog niet gezien hebben: "Kijken die handel!"
Hieronder zetten we een paar foto´s van een menu dat we gegeten hebben in een poepchique sky-restaurant voor de wonderbaarlijke prijs van 3euro voor de gehele menu. Genieten voor geen geld. Bolivia is echt zo goedkoop als er wordt verteld.

Voorgerecht: Slaatje met tonijn!

Voorgerecht: Slaatje met tonijn!

Na de frisse zuren, een lekkere soepje!

Na de frisse zuren, een lekkere soepje!

Natuurlijk ook een lekker hoofdgerecht!

Natuurlijk ook een lekker hoofdgerecht!

En een petieterig maar lekker nagerechtje!

En een petieterig maar lekker nagerechtje!

Tijdens onze Spaanse lessen leerden we grappige dingen zoals: Bolivianen kopen met nieuwjaar altijd nieuw ondergoed of lingerie want ... als je een gele onderbroek of bh draagt zal er je het volgende jaar veel geld tegemoet komen, draag je daarentegen een rode dan komt er je liefde tegemoet. Grappige bolivianen! Ook kappen zij altijd een beetje bier op de grond ter offer voor Pachamama of Moeder Aarde! Onze huidige huisbaas, een zalige man, doet dit ook altijd EN draagt met het nieuwe jaar een gele EN een rode onderbroek!!! Geniepigaard.

Onze Spaanse lessen zijn nu afgelopen en morgen gaan we verder naar de Potosi, de hoogste stad ter wereld en waar zich eveneens de rijkste zilvermijnen ter wereld bevinden. Allesinds dat waren ze, want nu blijkt het handeltje op een laag pitje te staan.
En om effe te laten zien dat we jullie niet vergeten, de volgende foto!

We hebben misschien gekke vrienden maar ze zouden veel voor ons doen! Vrije vertaling door Vekens en Detandt.

We hebben misschien gekke vrienden maar ze zouden veel voor ons doen! Vrije vertaling door Vekens en Detandt.

Geplaatst door VeerleThijs 18:16 Gearchiveerd in Bolivia Reacties (6)

(Berichten 31 - 45 uit 63) « Pagina 1 2 [3] 4 5 »