Een Travellerspoint blog

Door deze auteur: VeerleThijs

San Jose

15/05/2012 - 16/05/2012

Voila dit is het dan.
We zijn op onze laatste bestemming toegekomen en hebben eens een wat duurder hostel genomen voor deze gelegenheid. We zitten nu in San Jose en morgen stijgen we in de namiddag op richting ons Belgenlandje!

Er komt normaal gezien nog een foto van het blije weerzien met het thuisfront op deze blog en daarna zal de blog een leuke herinnering worden aan deze reis.
Ik hoop dat jullie genoten hebben van onze avonturen en belevenissen. Wij in ieder geval wel!

Tot thuis!

Veerle en Thijs

Ps. Indien jullie een reis plannen naar voorgaande landen willen we jullie graag helpen met vanalles en nog wat.

Geplaatst door VeerleThijs 19:28 Gearchiveerd in Costa Rica Reacties (6)

La Fortuna - Monteverde

11/05/2012 - 15/05/2012

Hellow!

We zijn dus in La Fortuna aangekomen. We hebben daar een voormiddagje gespendeerd en zijn in de namiddag via de befaamde Jeep-Boot-Jeep terecht gekomen in Monteverde (Santa Elena). De Jeep-Boot-Jeep was voor ons persoonlijk echt niet de moeite. We zijn ondertussen natuurlijk wel al wat verwend geworden en gewend geraakt. Gelukkig was het wel het snelste vervoer naar Monteverde en hebben we er dus nog wel wat profijt uitgeslaan. In Monteverde was het dan zo ver ...
We zijn misschien aan het einde van de reis gekomen maar we zijn daarom nog niet aan het uitbollen hoor! We hebben één van de spannendste activiteiten van de reis achter de rug, al dan niet DE spannendste. We zijn gaan canopyen of ziplinen, allé int "vleumsk" met a klikke en a klakke in e klimarnas van ne iele lange kaubel no benede skuiven! Dat was trouwens echt plezant!
We waren beiden ´s morgens heel nerveus toen het busje ons kwam ophalen. Bij onze aankomst aan de ziplines werd ons gevraagd of we hadden betaald voor de fameuse Superman-Extremo-Cable. En ja we hadden geluk dat zat bij in onze reservatie. Daarom alleen al kregen we extra beveiligingsmateriaal rond ons lijf en we vertrokken naar de eerste kabels.

Klaar voor de actie!

Klaar voor de actie!

Eveneens klaar voor de actie!

Eveneens klaar voor de actie!

De nervositeit viel, geloof het of niet, al snel van Thijs zijn schouders aangezien de eerste kabels niet erg hoog waren en je hoogstens iets kon breken moest de kabel knappen. :-) Veerle daarentegen werd nerveus omdat ze te horen kreeg dat we zelf moesten remmen door met een stuk leer hard in de kabel te knijpen. Wees gerust er was altijd een noodrem die bediend kon worden door één van de monitors. Veerle vertrok eerst en Thijs vertrok iets later. Bij onze ontmoeting was Veerles nervositeit ook weg want "Ik kan da keigoe jong da remmen!" Dus beiden waren direct gerustgesteld. De derde zipline was er eentje van 450m lang en deze mochten we samen doen. Thijs met zijn benen als een aapje rond Veerle en hij stond ook in voor het remmen, aangezien hij achteraan hing. Alles verliep vlotjes maar we waren toch eventjes aangedaan door de hoogte. We hingen een dikke 100m boven de grond op het hoogste punt.

Samen naar beneden schuiven!

Samen naar beneden schuiven!

Dit ging zo nog een tijd door tot we aan de 30m hoge rappel kwamen. Echt dom want je bediende de rappel niet zelf.

Rappelen!

Rappelen!

Kom, niet erg, volgende uitdaging. Dit was er ééntje om van in je broek te doen. Het was een tarzanswing! "No biggie" zul je wel denken maar dit was helemaal niet waar! Je moet eerst van het platform laten vallen waarna je een hele tijd gewoon valt alvorens dat het touw strak komt en je begint te slingeren zoals tarzan Dit was 30m touw dus een goede 60m swing. Echt kicken! Maar toegegeven, Thijs wou hier absoluut voor Veerle gaan want hij kneep hem, zoals onze noorderburen wel eens durven zeggen. Na een twijfelachtige start kreeg hij een duwtje in de rug van de monitor en "zoef", weg was hij. Veerle was er ook niet helemaal gerust op maar liet zich iets gewilliger van het platform vallen en eveneens "zoef", gevolgd door een luide "Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!" Zalig! Thijs nam nog snel enkele foto´s van haar in volle vlucht maar door zijn trillende handen is er maar ééntje gelukt.

De tarzanswing!

De tarzanswing!

Daarna was het dan zover: De Superman! Vol adrenaline kon het Thijs allemaal niet veel meer schelen tot hij op het platform stond. Veerle was nerveus maar er klaar voor en weg was ze. Je zoeft door de lucht aan ongeveer 80km/u en dit over een tijd van +-50sec! Echt kicken! Het was een leuke ervaring en een prachtige afsluiter van onze reis. We waren beide onder de indruk en Veerle dacht dat Thijs zou gaan wenen. Nu ja gelukkig maar, het was de wind in zijn ogen. Echte beiren wenen namelijk ni! Nu hebben jullie geluk en kan je het ook een beetje beleven want Thijs heeft zijn Superman-ervaring gefilmd.

Veerle wordt beveiligd voor de laatste zipline!

Veerle wordt beveiligd voor de laatste zipline!

Veerle does the Superman!

Veerle does the Superman!

Thijs probeert tussen de angst door toch te genieten!

Verder hangen we hier nog een dagje rond in Santa Elena en morgenvroeg zullen we naar San José vertrekken! Dit wil zeggen dat het "Amen en uit" is met het mooie avontuur en we zullen voor de laatste keer onze zak moeten pakken!

Het alledaagse leventje.

Het alledaagse leventje.

Rustig televisie loenken in ons hostel.

Rustig televisie loenken in ons hostel.

Geplaatst door VeerleThijs 9:20 Gearchiveerd in Costa Rica Reacties (3)

El Rama - San Carlos - Los Chiles

09/05/2012 - 11/05/2012

We love Nicaragua.

We love Nicaragua.

Hey,

We hebben na Bluefields, wat een tegenvaller was, een paar héél mooie dagen achter de rug. We gingen vanuit Bluefields met een snelle "lancha", een oude speedboot, de rivier op richting El Rama. De tocht was prachtig! Vlak water met aan beide kanten groen, groen en af en toe één enkel huisje. Prachtig!

Weg van bluefields.

Weg van bluefields.

Aangekomen in El Rama liepen we van het dok naar het centrum, we vonden al snel een klein gezellig hostal. Onze kamer was super en we besloten er een lui avondje van te maken. We liepen nog wat rond in het centrum en gingen naar een restaurant om een pizza te gaan eten. Toen deze na 50 minuten nog steeds niet klaar was besloten we de pizza, wanneer hij uiteindelijk klaar was, mee te nemen naar de kamer en te eten in bed! Zalig. Daarna ging Thijs met de overschot de straat op om de hongerigen te voeden. :-) De dag erna stonden we om 3.30u op want om 4.00u vertrok de bus naar San Carlos. We kwamen na 7uurtjes in de oude schoolbus aan in San Carlos.

Hostel with a view.

Hostel with a view.

Sfeerbeelden in San Carlos.

Sfeerbeelden in San Carlos.

Een heerlijk vissoepje voor nog geen 2 dollar.

Een heerlijk vissoepje voor nog geen 2 dollar.

San Carlos is een druk maar toch slaperig stadje aan de grens van Costa Rica. Er is hier veel volk maar de mensen hebben niet echt veel te doen. Het valt ons meer en meer op dat hier soms enorme verveling heerst! In El Rama was de kapper heel blij toen hij een klant had. Thijs was die klant want met dat ronde brosje begon hij op een aapje te lijken.

San Carlos.

San Carlos.

Daarna zijn we de grens overgestoken met Costa Rica richting Los Chiles. De grensovergang was de meest relakse die we tot nu toe meegemaakt hebben. We schoven ´s morgens aan om onze bagage te laten controleren en om de nodige stempels te krijgen (en natuurlijk taxen te betalen). Wanneer je een toerist bent doen ze meestal je zak zelfs niet open omdat toeristen niet echt de neiging hebben om halve varkens en kippen in hun rugzak de grens over te smokkelen. De lokale bevolking durft dit al eens proberen. Gelukkig maar want we hebben nogmaals een machete gekocht en wouden deze niet terug kwijt spelen aan de grens, zoals in Chili gebeurde. Daarna vaar je een uurtje op het gemakje op een prachtig rivier met schildpadden, springende visjes, kleurrijke vogels en de lawaaierige brulapen! Ik heb het woord al vaak op onze blog gebruikt maar, kortom prachtig.

Op weg naar de grens met Costa Rica.

Op weg naar de grens met Costa Rica.

Typische beelden langs de kant van de rivier.

Typische beelden langs de kant van de rivier.

Halverwege werden we gecontroleerd door het leger, met één te jonge soldaat die duidelijk denkt dat het in het leger verboden is te lachen. maar geen enkel probleem. We mochten, nadat de kapitein achter de schermen een praatje had gemaakt (en hoogstwaarschijnlijk wat geld had opgehoest), gewoon door richting Los Chiles. In Los Chiles aangekomen namen we de tijd om een lekker hapje te eten in de gezellige "Soda Pamela" en kropen we iets later met een beetje tegenzin op de bus riching La Fortuna.

Soda Pamela.

Soda Pamela.

Het dorpsplein van La Fortuna.

Het dorpsplein van La Fortuna.

Momenteel bevinden we ons in La Fortuna en we zullen hier met een jeep/boot/jeep doorreizen naar Monteverde.
Ah ja, El Barba Roja bestaat niet meer. Tijdens een vlaag van verveling in Bluefields heeft Thijs zijn baard afgeschoren. Veerle was aan het juichen van plezier maar nu de baard er niet meer is wil ze hem terug. Thijs is blijkbaar niet alleen véél gewicht kwijt gespeeld aan zijn lijf maar blijkbaar ook in zijn gezicht! Voor diegene die ons willen helpen hem terug op gewicht te brengen: "We eten alles, we zijn bijna thuis en we kunnen wel genieten van een avondje tafelen!" :-)

Geplaatst door VeerleThijs 11:20 Gearchiveerd in Nicaragua Reacties (4)

The Corn Islands

29/04/2012 - 09/05/2012

Welcom´to Likl Korn!

Welcom´to Likl Korn!

Yo man,

Zo werden werden we constant begroet op de Corn Islands. We vlogen er met een klein vliegtuigje naartoe, eerst tot op Big Corn maar we besloten direct door te reizen met een bootje naar Little Corn. Na een halfuurtje op de boot kwamen we aan op dit klein paradijs.

Wachten op onze boot.

Wachten op onze boot.

We hadden het direct naar onze zin. Er zijn geen auto´s, geen moto´s, ... enkel kruiwagens rijden er rond om de goederen van de ene naar de andere kant van het eiland te vervoeren. Een 5-tal winkeltjes een paar restaurants en 1 souvenirwinkeltje telde het eiland. Het was bijna "heaven on earth"! De mensen spreken er een reggae-taaltje dat afgeleid is van het engels en best wel grappig! We waren van plan van 4 á 5 dagen op Little Corn te blijven, of zoals de locals het zeggen: Likl Korn, maar dit werden er 9 en we sloten af met nog één dagje Big Corn, zoals het woord het zegt: het grotere broertje van Little Corn. Hier waren dan weer wel straten en taxis.

De huisjes op het eiland!

De huisjes op het eiland!

Ons hutje voor 9 dagen!

Ons hutje voor 9 dagen!

Veerle op Little Corn island.

Veerle op Little Corn island.

Alles wordt op karretjes vervoerd. Auto's bestaan hier niet.

Alles wordt op karretjes vervoerd. Auto's bestaan hier niet.

We hielden ons op het eiland vooral bezig met niksen. We gingen tijdens ons verlengde verblijf 2 keer snorkelen en één keer duiken. De reden waarom we maar één maal gingen duiken was dat de maximale diepte op de meeste plekken 8 meter was en de zichtbaarheid was bijna even goed als boven water. De eerste keer snorkelden we boven een koraalrif en zagen we aan waterschilpad, haaien (ongevaarlijke en één gevaarlijke haai). De gevaarlijke haai kwam gelukkig niet te dicht. Daarna gingen we duiken en zagen we heel veel haaien maar geen enkele gevaarlijk. En als allerlaatste snorkeluurtje werden we door een vissers afgezet bij een schipwrak onder water. Het wrak lag tussen de 2 en 6 meter onder water en was echt de moeite.

That's life...

That's life...

Heerlijk genieten!

Heerlijk genieten!

Snoklin´

Snoklin´

Stingray! Oppassen voor zijn staart.

Stingray! Oppassen voor zijn staart.

Voor de rest hebben we op het eiland heel veel gezeverd en onnozelheid verkocht met een echte hollander, John, en een avontuurlijke zwitser, Ivo. We hebben vooral met z´n vieren rondgetjokt op ons klein paradijs en hebben tijdens het niksen en zeveren ettelijke liters Toña verplaatst. Voornamelijk van "in" het flesje naar "uit" het flesje. ´s Avonds schakelden we dan weer over naar Flor de Caña, heerlijke rum, en kwamen we terecht op spontane feestjes, rond een kampvuur of in een discotheekje op het strand. Ook hielden we ons geregeld bezig met een kokosnootje uit de boom te halen en dan lekker leeg te drinken/eten op het strand.

Samen met John en Ivo, onze compagnons op het eiland.

Samen met John en Ivo, onze compagnons op het eiland.

Een kokosnoot die op Thijs lijkt <img class='img' src='http://www.travellerspoint.com/Emoticons/icon_smile.gif' width='15' height='15' alt=':)' title='' />

Een kokosnoot die op Thijs lijkt :)

Een kokosnoot heeft steeds altijd een gezichtje!

Een kokosnoot heeft steeds altijd een gezichtje!

Veerleke geniet van haar kokosnoot!

Veerleke geniet van haar kokosnoot!

Thijs eveneens.

Thijs eveneens.

Met machete ten aanval.

Met machete ten aanval.

De tijd stond er spreekwoordelijk stil maar toch vlogen de dagen voorbij. Hier komen we zeker en vast nog terug! Buiten het feit dat onze reishanddoeken, Veerles shortje en t-shirt gestolen werden van de wasdraad hebben we alleen maar goede herinneringen aan het eiland en we konden ons geen betere afsluiter voorstellen.
De laatste dag zei Thijs tegen een klein jongetje: "Wanna go snoklin´?" Ivo, Leoni (de kleine jongen) en Thijs hebben dan nog de hele dag gesnorkeld met zelfgemaakte speren en Leoni had de tijd van zijn leven.

Boys will be boys.

Boys will be boys.

We vlogen van Big Corn Island naar Bluefields en werden getrakteerd op een vliegtuigrit in een Cessna! Een vliegtuigje waar misschien 16 personen in passen. Echt leuk!

Ons vliegtuigje!

Ons vliegtuigje!

Momenteel zitten we in Bluefields! Het is hier druk en niet echt ons ding, dus gaan we straks de boot landinwaarts nemen!

De meiboom: de hele maand mei wordt hier rond gedanst!

De meiboom: de hele maand mei wordt hier rond gedanst!

Geplaatst door VeerleThijs 11:57 Gearchiveerd in Nicaragua Reacties (6)

Managua

27/04/2012 - 29/04/2012

Voila,

Zoals eerder gezegd is reizen een beetje wachten en dat is hier alweer eens duidelijk geworden.
We kwamen gisterenmorgen om 9u dus aan, in de luchthaven van Managua voor onze directe vlucht naar de Corn Islands maar zo direct is deze vlucht dus niet geworden want onze reservatie was verloren gegaan en er was pas een vlucht 2 dagen later. Morgenvroeg dus.
We zijn dus verplicht om 2 nachtjes in de gevaarlijkste hoofstad, van de volledig reis, te verblijven. Nu is dit wel geen ramp gebleken want we hebben een veilige wijk uitgekozen en betalen iets meer voor een uiterst goed hostel met zwembad. Kwestie van onze kleine tegenslag toch nog aangenaam te doorstaan. Ook hebben we gisteren onze eerste 3D-film gezien en toegegeven wij, en vooral Thijs dan, zijn ietwat conservatief maar we vinden er maar niks aan! We hebben trouwens Titanic gekeken in 3D. Wel nog eens grappig!
Vandaag zullen we alweer een luilekker dagje doorbrengen en straks mag Thijs de film kiezen! Het zal Contraband worden want ons Veerleke meenemen naar The Avengers is wat overdreven. Morgenvroeg zullen we dan om 5 uur weer paraat staan op de luchthaven om naar onze laatste eilanden van de vakantie te vliegen!

Groetjes,

Veerle en Thijs

Geplaatst door VeerleThijs 11:18 Gearchiveerd in Nicaragua Reacties (4)

Somoto

24/04/2012 - 27/04/2012

Nog steeds blij hier te zijn!

Nog steeds blij hier te zijn!

Hey,

We zijn vrij moe toegekomen in Somoto. We hebben dan ook de eerste dag gewoon gerust en de tweede dag nog minder gedaan.
Wat we wel deden was, vliegtuigtickets boeken voor de Corn Islands en een organisatie zoeken om de lokale canyon mee te doorkruisen.
Dit lukte ons allebei en we zijn net terug van ons dagje canyoningen. Het was zeker en vast de moeite waard.
We begonnen de dag met een wandeling tot aan de canyon waar we de eerste uurtjes de rotswand beklommen. Prachtig rotswand en de mooiste plaats waar we ooit geklommen hebben. De muur zelf was wel iets hoger dan we gewoon zijn maar dit gaf geen probleem.

Onze kat kruipt omhoog!

Onze kat kruipt omhoog!

Gata Veerle!

Gata Veerle!

Thijs kleffert eveneens omhoog!

Thijs kleffert eveneens omhoog!

Er was een tijd dat het allemaal vlotter ging, bedacht hij zich eventjes.

Er was een tijd dat het allemaal vlotter ging, bedacht hij zich eventjes.

Daarna hebben we samen met onze gids door de canyon gestapt/gezwommen. Het water was heerlijk warm in het begin maar werd naar het einde toe toch wel wat kouder. Het was zeer leuk eens te kunnen canyoningen zonder een wetsuit. We namen ook een sprong van één van de rotsen en lieten ons op het einde met een bootje tot aan het eindpunt varen. Leuke dag!

Drijven!

Drijven!

Een zoetwaterhaai!

Een zoetwaterhaai!

Beetje nerveus voor de sprong!

Beetje nerveus voor de sprong!

Het vallen!

Het vallen!

Veilig in het water!

Veilig in het water!

Een kikkertje! Ja, wildlife gaan we wel missen in den Belgique!

Een kikkertje! Ja, wildlife gaan we wel missen in den Belgique!

Morgen in de vroegte zullen we onze bus nemen naar Managua om van daaruit naar de Corn Islands te vliegen. Dit kwam beter uit dan met de boot. Want er zijn maar een paar boten per week. We kijken hier alvast naar uit en houden jullie op de hoogte!

Op een bootje naar het eindpunt.

Op een bootje naar het eindpunt.

BTW: Ons postpakket van Panama is toch aangekomen! Ongelooflijk!

Geplaatst door VeerleThijs 17:44 Gearchiveerd in Nicaragua Reacties (2)

Granada - Masaya

19/04/2012 - 24/04/2012

In deze straat moet je een kus geven.

In deze straat moet je een kus geven.

Na een lange busrit zijn we aangekomen in Granada! Een leuke stad met heel veel beweging! We slapen in één van de 3 hostels die nog van een nicaraguaan zijn. De 75 andere hostels zijn allemaal van buitenlanders. De reden hierom is dat de gebouwen in het centrum te duur worden voor de lokale bevolking en dus maar opgekocht worden door toeristen die hier blijven hangen zijn! Een leuke weetje, het huis waar wij in slapen is het huis van een oud president van Honduras. Een groot kot gelijk zo bij ons zeggen!

Uitzicht over Granada met op de achtergrond het meer.

Uitzicht over Granada met op de achtergrond het meer.

De klokkenluider van...

De klokkenluider van...

Nicaragua is echt een arm land en dat merk je hier maar al te goed. We worden continu aangesproken, er wordt ons ook continu gevraagd hoe laat het is want we zijn hier ver de enigen met een horloge. Soms stappen de mensen een tijdje met ons mee in de hoop een centje te krijgen. Één keer zong er een oud mannetje twee liedjes voor ons. De mensen zijn hier ook allemaal met de fiets, geen brommerkes hier. Ook is het altijd 1 fiets voor het hele gezin. Meestal rijdt de man, zit de vrouw op de "buis" en het kindje op het stuur. We geven hier dus ook heel wat weg aan deze mensen. Soms een deel van onze koffiekoek, andere keer de helft van ons flesje fresca (een limoen-frisdrankje en tevens zeer lekker). Verder blijft het verbazen hoe fier en vriendelijk deze mensen zijn, desondanks hun levensstandaard. Wel vragen ze wel constant of je iets nodig hebt en of je iets te vragen hebt en dit gaat altijd gepaard met een zacht wrijfke over je hand/arm. Prachtig volkske!

Mooie woningen in Granada, steevast zit er volk aan de deur.

Mooie woningen in Granada, steevast zit er volk aan de deur.

Het leven in Granada.

Het leven in Granada.

Ook komen we stilletjes aan tot het besef dat op deze reis 90 percent van ons postkaartjes niet aankomen en dat ons postpakket van Panama ook een verloren zaak zal worden. Een dure verloren zaak waar tevens veel souvenirs, kledij en een gitaar-kunstwerk van Cartagena bij gaan vliegen zijn. De post is hier niet echt te vertrouwen, zo blijkt. Maar kom, we hebben verder geen klagen natuurlijk.
We hebben hier vooral gewinkeld! Gewinkeld, gewinkeld en nog eens gewinkeld! We zijn op jacht gegaan naar gepaste kadootjes voor onze ouders, zussen, broers, enzovoort. Een niet zo klein werkje als ge weet wat een moeilijk mensen wij in onze familie hebben. :-) Grapje!
We gingen hiervoor naar de markt van Masaya! De meest bekende markt van Nicaragua! Voor ons zelf gingen we op zoek naar een hangmat en voor de rest, ... dit kunnen we natuurlijk nog niet zeggen! Effe terzijde voor de vrienden: Jullie moeten jullie maar tevreden stellen met het feit dat jullie drinkebroeder/zuster terug komt en wel nog wat geld over heeft voor enkele tournéekes!

Busstation en marktplaats van Masaya.

Busstation en marktplaats van Masaya.

De supergrote mercado waar je werkelijk alles kan vinden.

De supergrote mercado waar je werkelijk alles kan vinden.

We gingen ook gaan kijken naar de fameuse Isletas van Granada. 365 Kleine eilandjes in het Lago Nicaragua! Deze dachten we te bezoeken met een jetski, kwestie van de adrenaline nog eens hoog op te voeren! Dit kon jammer genoeg niet doorgaan aangezien de enige firma die een jetski verhuurt gesloten is tot mei. Wel was het mogelijk met een traag motorbootje, met 20 op elkaar geperst, tussen de eilandjes te varen. We besloten dit gebeuren dus maar aan ons voorbij te laten gaan en een pintje te drinken. We hadden niet veel geluk die dag want op weg naar de kleine eilandjes met de fiets, ontpofte de band van Veerles fiets en konden we dus halverwege maar een oplossing zoeken. We vonden een kinderfiets zonder remmen en huurde deze van een particulier voor 1 dollar en zette ons tocht verder.

Pintje drinken met luide muziek op achtergrond! Cuando, cuando, cuando hey!

Pintje drinken met luide muziek op achtergrond! Cuando, cuando, cuando hey!

Thijs opt klein vervangfietske.

Thijs opt klein vervangfietske.

Tandemke gemaakt met kapotte fiets en de oude zingende man staat tussen ons in!

Tandemke gemaakt met kapotte fiets en de oude zingende man staat tussen ons in!

Thijs reed met deze fiets. Want Veerle vindt rijden zonder remmen te gevaarlijk! Héhé, soms toch wat een bangerikske om voor de rest eigenlijk zo een durfal te zijn! Van een brug springen aan een touw en wa rond zwieren in het ijle? Ja graag! Effe rijden met een veel te klein fietske zonder remmen? Nee, dank u!
Met deze grappig noot zullen we afsluiten en we kunnen blij zijn want we hebben ook bijna voor iedereen een souveniertje gevonden! We hebben wel een extra sportzak moeten kopen om alles te kunnen vervoeren!

De bus.

De bus.

Baseball, de lievelingssport van elke nicarguaan!

Baseball, de lievelingssport van elke nicarguaan!

Geplaatst door VeerleThijs 18:44 Gearchiveerd in Nicaragua Reacties (5)

Isla de Ometepe

14/04/2012 - 19/04/2012

Isla de Ometepe.

Isla de Ometepe.

Hola,

We zijn dus een paar dagen naar Isla de Ometepe geweest. Een magische plaats in het midden van Lake Nicaragua. Het eiland bestaat uit twee vulkanen verbonden door een strook land, gevormd door vulkanische rotsen en veel weelderige natuur.

Isla de Ometepe

Isla de Ometepe

Isla de Ometepe bestaat uit 2 vulkanen.

Isla de Ometepe bestaat uit 2 vulkanen.

We zijn op de eerste dag toegekomen met de boot in Moyogalpa, gelegen aan de voet van vulkaan Concepcion. Superleuk dorpje met nog leukere mensen en een geweldig relaxe vibe. We voelden ons onmiddelijk thuis. Ook vonden we een super mooi hostel met dromerigere kamers.

Lekkere en goedkope Soda's.

Lekkere en goedkope Soda's.

Plaatselijke vissers.

Plaatselijke vissers.

Het plaatselijk biertje: Toña.

Het plaatselijk biertje: Toña.

We hebben de tijd genomen het dorpje en de omgeving te verkennen en zijn hierbij tot aan Punta Jesus Maria gestapt. Hiervoor moesten we over de nieuwe landingsbaan van het eiland stappen om, na ettelijke kilometers (5 maar eigenlijk), toe te komen op onze bestemming. Dikke tegenvaller. Het uitzicht was mooi maar meer was er niet aan.

Zicht vanop Punta Jesus Maria.

Zicht vanop Punta Jesus Maria.

De dagen erna gingen we door naar een stukje strand tussen de twee vulkanen in. Dit is Playa Santo Domingo. De toeristische trekpleister van het eiland en echt in de verste verte niks voor ons. Gewoon één straat met restaurantjes en hotels.

Lekkere vis uit de zee die nog geen 50m van ons verwijderd is.

Lekkere vis uit de zee die nog geen 50m van ons verwijderd is.

Toch een beetje beangstigend...

Toch een beetje beangstigend...

We besloten dus maar te voet tot aan "ojos del Agua" te stappen en eens te kijken wat dit te bieden had. Boem!
Dit was dan weer een schot in de roos. We waren er bijna alleen en het was gewoon een mooi natuurlijk "zwembad" tussen de hoge bomen. Natuurlijk aangekleed met een rieten afdakje en zeer welgekome ligstoelen. We lieten ons de rust en het heerlijk water welvallen. Een kokosnoot met wat rum kon natuurlijk ook niet mankeren. We moeten toch de lokale economie hier wat draaiende houden.

Ojos del agua.

Ojos del agua.

Kokosnoot met rum! Heerlijk!

Kokosnoot met rum! Heerlijk!

Daarna begaven we ons naar Finca Magdalena, gelegen aan de voet van de vulkaan Maderas. Deze finca is een boerderij van uit de jaren 1880 en hedendaags nog in gebruik om koffie te maken. Het was één van de mooiste slaapplaatsen van onze volledig reis. De kamer was niet echt speciaal maar gewoon de finca zelf was magnifiek.

Wat is er heerlijker dan schommelen in je stoel naast je grote liefde :-)

Wat is er heerlijker dan schommelen in je stoel naast je grote liefde :-)

Uitzicht vanuit de finca.

Uitzicht vanuit de finca.

Uitzicht op volcan Concepcion.

Uitzicht op volcan Concepcion.

De geplukte koffiebonen worden te drogen gelegd.

De geplukte koffiebonen worden te drogen gelegd.

Typische huisjes op het eiland.

Typische huisjes op het eiland.

Van camouflage gesproken! Dit vonden we in onze badkamer.

Van camouflage gesproken! Dit vonden we in onze badkamer.

We besloten dan ook vanuit deze finca de vulkaan te beklimmen. Vulkaan Maderas beklimmen was harder dan we dachten. Het was het ruwste/ruigste terrein dat we tot nu toe hebben moeten trotseren. We stegen 1200m en dit over een afstand van 6 km. Alsof de helling ons nog niet zwaar genoeg was, was de ondergrond nat en schoven we geregeld uit. Maar het was zeker en vast de moeite. (We lopen vandaag wel wat ongemakkelijk)

Prachtige tocht maar afzien!

Prachtige tocht maar afzien!

Een verdiend uitzicht na een zware tocht.

Een verdiend uitzicht na een zware tocht.

De laguna in de krater van de vulkaan.

De laguna in de krater van de vulkaan.

De brulaap met bijbehorend gerief.

De brulaap met bijbehorend gerief.

We kregen mooie uitzichten te zien (echte mooie en de ballen van een brulaapke), aten onze picknick in de krater van de vulkaan, namen een verdiende pauze aan het kraterwater en wat ook niet onbelangrijk is, we zagen nog eens echt af. Dit was al een tijdje geleden. Verder genoten we van het eiland en beseffen we maar al te goed dat de laatste maand is in gegaan.

Groetjes,

Pijnlijke-kuiten-Vekens en Kan-niet-meer-stappen-Detandt

De typische bussen in Nicaragua.

De typische bussen in Nicaragua.

De bushalte.

De bushalte.

Hier doen de mensen zo hun was.

Hier doen de mensen zo hun was.

Geplaatst door VeerleThijs 17:26 Gearchiveerd in Nicaragua Reacties (4)

San Juan del Sur

11/04/2012 - 14/04/2012

Lekkere vruchtensapjes.

Lekkere vruchtensapjes.

Hellowkes,

Laat ons eerst en vooral beginnen met te zeggen dat we al helemaal verknocht zijn aan Nicaragua!
Dit kan wel eens ons favoriete land worden.
De mensen zijn hier warm, vriendelijk en soms iets te opdringerig maar dit wordt snel aan de kant geschoven als je de opmerking maakt dat alles wel wat rustiger kan want dat we hier op vakantie zijn. De opdringerigheid lijkt ook te beteren naargelang je verder van de grens met Costa Rica bent verwijderd.
Verder is het eten lekker, lekkerder dan in de vorige landen van Centraal-Amerika aangezien ze hier niet overal overdreven veel koriander in draaien. Het leven is hier een stuk goedkoper ook dan in Panama of Costa Rica en het bier smaakt beter en dit tegen een lagere prijs. What´s not to like?

We zijn dus na een hectische grensovergang, een overbetaalde busrit volgens Veerle, een korte uitbarsting van Thijs tegenover een oude racist en een nog kortere taxirit toegekomen in San Juan del Sur. Toegegeven we hadden een beetje een ruwe start in Nicaragua maar dit alles viel onmiddelijk van ons af wanneer we uit de taxi stapten en de oude, als hippie verkleede, racist uit ons zicht was.
San Juan del Sur is blijkbaar één van de meeste toeristische trekpleisters van Nicaragua maar dit was niet echt te merken. Er waren wel voldoende restaurants en bars maar deze bleken vooral vol te zitten met locals. Het strand was dan weer een vrij verlaten plaats. Het was nochtans een mooie baai vol met vissersbootjes en een paar luxeboten.

Het strand van San Juan del Sur.

Het strand van San Juan del Sur.

We zijn ook een dag gaan surfen op een prachtig afgelegen strand, Playa Hermosa. Hermosa is dan ook spaans voor mooi. Allé beter gezegd Thijs is gaan surfen en Veerle liet zichzelf opladen door de zon. Ze heeft dit blijkbaar nodig, vertelt ze hier steeds opnieuw. Nu het surfen ging niet zo goed als anders want de golven waren te hoog en ze vielen al snel dicht. Hierbij heeft Thijs dan ook één van zijn grenzen tegengekomen en moest hij toegeven dat het veiliger was uit het water te blijven. Jaja, met de zee lacht men niet. Allé om het korter te zeggen: "Ik had fameuze schrik en ik heb dus vooral geprobeerd de kleine golfjes mee te nemen en zelfs dat lukte niet." Veerle stond dan weer als een echte Baywatch-babe op de uitkijk om desnoods haar loserke, zoals ze dat soms zegt, uit het water te redden indien dit nodig zou zijn.

Surfbabe Thijs.

Surfbabe Thijs.

Voor de rest hebben we eens gezellig gedronken op het strand met op de achtergrond spelende kinderen (mmmmmmmmm lekkere kinderen) en paar gouwe ouwe. Met de gouwe oude bedoelen we wel muziek en niet kinderen. :-) Gewoon effe voor de duidelijkheid. Thijs speelde die dag ook ons klein geldbeugeltje kwijt in de zee en Veerle ontdekte dat haar zonnebril nog in Costa Rica lag! Maar we hadden een leuke tijd en sloten de avond, na een wazig restaurantbezoekje en een handdoekengevecht op straat, af om 21.00u! Héhé, I´ve said it before and I´ll say it again: "Gvd, we worden oud!"

Geplaatst door VeerleThijs 15:25 Gearchiveerd in Nicaragua Reacties (6)

Puerto Jimenez

06/04/2012 - 11/04/2012

Hello,

Allereerst sorry voor ons late 1 april-mop in de vorige blogpost! Er waren een paar mensen er blijkbaar echt mee weg! Wees gerust, dit zal ons klein geheimpje blijven.

Verder zijn we dus vanuit Boquete naar Costa Rica en meerbepaald Puerto Jimenez getrokken! Dit liep niet van een leien dakje aangezien we op 'Holy Friday' aan het reizen waren. In Panama was dit geen enkel probleem en de bussen reden normaal. In Costa Rica daarentegen reed er geen enkele bus. Dus zaten we vast aan de grens. Gelukkig passeerde er een taxi en wou deze ons voor een goede prijs tot aan de volgende stad brengen, Neily genaamd. We raakten niet tot aan ons doel, Puerto Jimenez, maar probeerden er, zoals altijd, het beste van te maken. Moeilijk wel wanneer je ronddwaalt in een dodenstad.

Neily: Perziken met tonijn smaken ook hier!

Neily: Perziken met tonijn smaken ook hier!

Er was geen kat op de baan en er was dan ook bijna geen mogelijkheid om iets te eten. Gelukkig was de supermarkt wel open. Hier zagen we dan ook direct de prijzen van voeding en drank. Bier is hier duurder dan bij ons. Ongeveer 1.5euro in de supermarkt en ongeveer 3euro voor een pintje op cafee (sorry, er zijn geen kapkes op da klavier hier). Dat is een beetje te veel van het goede als je weet dat Nicaragua er aan zit te komen en dat het bier goedkoop en de rum er goddelijk is! We bedachten ons dus direct dat we hier snel zouden weg zijn en enkel op het einde van de reis terugkomen naar Costa Rica om het vliegtuig vanuit San Jose te nemen, naar ons Belgenlandje natuurlijk. Wat wel nog op het menu stond eerst, was Puerto Jimenez. Dit is te ver in het zuiden van Costa Rica gelegen om achteraf nog te komen bezoeken. We stonden een uur te vroeg op om onze bus te halen aangezien we geen weet hadden van het tijdsverschil tussen Panama en Costa Rica. Wat resulteerde op een uur langer wachten op de bus. Daarna vertrokken we richting Puerto Jimenez.

Het rustige strand.

Het rustige strand.

Ara's vlak boven ons hoofd.

Ara's vlak boven ons hoofd.

Puerto Jimenez was in een woord: Fenomenaal! Het is gelegen aan het strand, het water is bijna zo warm als badwater, er is overal weelderige natuur, de toekans en ara's zitten in de bomen rond het voetbalveld, er zijn goede restaurantjes, ... Stel je gewoon dit voor: Je ligt op een strand met palmbomen achter u. In die palmbomen zitten ara's rond te springen terwijl je voor u de zee ziet met aan de andere kant terug land met overal bomen. Ondertussen ruik je de geur van verse zeevruchten die gebakken worden in een restaurantje op het strand. Je hebt niks maar dan ook niks te doen, ... buiten af en toe eens af te koelen in de zee en, als je dat dan al wilt, ook eens af en toe een frisbeeke te gooien. Wel, ... zo was ons verblijf daar ongeveer. :-)

Een echt jungledorp.

Een echt jungledorp.

Ook zijn we vanuit Puerto Jimenez naar het nationale park 'Corcovado' getrokken voor een dagje. We kunnen gerust zeggen dat dit een van de beter dagen was van onze vakantie. We begonnen de dag om 5uur 's morgens waarna we rond 6uur in de laadruimte van een camion kropen voor een 2.5uur durende rit naar de ingang van het nationale park.

Ons vervoer naar nat. park Corcovado; 5 uur in totaal!!

Ons vervoer naar nat. park Corcovado; 5 uur in totaal!!

Bij onze aankomst zagen we een gigantisch strand met een pracht van een regenwoud achter, de scene voor een avonturenfilm zeg maar. De golven op dit strand waren trouwens hallucinant, echt kleine tsunami's. We stapten ongeveer 1uur langs het strand tot we aan de ingang van het park kwamen. Onderweg hadden we al mogen gluren naar aapjes en ara's. De aapjes waren van het soort gelijk Marcel van Ross van Friends. ... Allee de kenners van Friends weten wel welke soort we bedoelen. Voor diegene die thuis zijn in aapjes, awel, het zijn dus Kapucijnaapjes. Echt schattige beestje waren dat. We zagen een moederke met een jongske op haar rug. Echt schattig! Allee kan zijn dat het ook een manneke was. Het is niet da wij de grote experts zijn hoor.

De allerschatigste aapjes.

De allerschatigste aapjes.

Wondermooie jungle vlak aan het strand.

Wondermooie jungle vlak aan het strand.

Daarna aangekomen aan de ingang van het park stapten we verder op het pad dat door het regenwoud ging. We werden getrakteerd op nog meer aapjes van verschillende soorten. We zagen everzwijnen. Ook zagen we miereneters, heel hoog in de bomen en een eentje dat zelfs het lef had om tot bij ons te komen snuffelen.

De miereneter.

De miereneter.

We hoorden ook brulapen maar dachten dat het puma's waren en Veerle ging er in tegenstelling tot ons verhaal als een speer vandoor. Ze was niet op haar gemak en wou dan ook geen seconde langer in de buurt blijven van die geluiden. Bij onze terugkomst wou Thijs eens zien hoe groot die golven hier nu waren van dichtbij en hij verschoot zich een ongeluk toen hij een van die monstergolven op zich af zag komen.

Thijs heeft schrik van de hoge golven!

Thijs heeft schrik van de hoge golven!

We kwamen 's avonds moe maar voldaan toe in ons hostal en vielen als een blok in slaap.
Na onze leuke tijd in Puerto Jimenez besloten we direct door te reizen naar Nicaragua met een tussenstop in Liberia waar we sliepen en aten. We zaten die dag maar liefst 12uur in de bus en dit was al lang geleden hoor.

En nog een stempel...

En nog een stempel...

Verder zitten we momenteel in Nicaragua en de prijzen zijn hier al veel aangenamer alhoewel we in het 'dure' Nicaragua zijn momenteel.
Dit belooft een prachtig land te worden met nog mooie verhalen, dus blijf lezen. Wij beginnen bijna onze laatste maand!

Geplaatst door VeerleThijs 15:27 Gearchiveerd in Costa Rica Reacties (2)

Boquete

02/04/2012 - 06/04/2012

Boquete

Boquete

Jaja, Boquete! Hou jullie al maar vast want dit was nogal eens een bestemming!
Ten eerste, de bestemmig zelf was echt ons ding! In de bergen, veel groen, niet te druk, toffe mensen, een game-winkel, scooterkes te huur, enzovoort ... maar wel veel regen! We sliepen bij mensen thuis die de kamers van hun kinderen hadden omgebouwd tot een huurkamer. De man des huizes, Shawn, is een vrolijke Canadees. Hij is momenteel bakker en heeft zowat overal gewoond op deze aardbol! De vrouw des huizes is een prettige Colombiaanse vrouw die Shawns gebakjes in het dorp verkoopt. We voelden ons hier direct thuis!

Lekkere taart van Shawn!

Lekkere taart van Shawn!

Ten tweede HET avontuur van de reis! Oh My God, zoals sommigen wel eens zouden durven zeggen, wat hebben wij hier meegemaakt! Ge gaat het moeilijk kunnen geloven. Ik zou zo zeggen als ge snel effe al rechtstaand den blog checkt: "Zet u neer en neem er gerust nen emmer popcorn bij want dees is beter als ne film." Het begon allemaal op een mooie warme morgen. We besloten naar het centrum te stappen om eens een activiteit te doen. We hadden een toertje met een quad (4 wielige offroadmotor) gepland maar dit bleek al snel niet mogelijk zonder een gids te volgen. Daar hadden wij nu echt eens geen zin in. We wouden een toertje maken op ons eigen tempo en met de mogelijkheid om af en toe eentje te drinken onderweg. Veerle stelde dus voor om een scootertje te huren en een toertje te maken in de omgeving. Pracht van een plan dachten wij! Dit zal achteraf één van onze domste beslissingen tot nu toe blijken!
Tankske vol met naft: Check! Bekwame chauffeur achter het stuur: Check! Regenvestje in de rugzak: Check!
Dus wijle weg. De eerste kilometers geen enkel probleem. Wel een hond die dol wordt van het geluid van de scooter en ons probeerde aan te vallen. Thijs probeert de hond te kalmeren door te vertragen maar dit lukt niet! Hij blijft maar aanvallen en Thijs brult terug als een beest. De hond verschoot zich een ongeluk en gaf de achtervolging op. Thijs zelf verschoot ook nogal van zijn reactie en schoot in een lach met de uitspraak: "Gvd, daar zie je toch aan dat wij feitelijk allemaal nog beesten zijn hé." Op dat moment dachten we natuurlijk dat we de spanning van de dag gehad hadden. Nu, dit was helemaal niet zo. Na vele mooie uitzichten gezien te hebben en rustig door het prachtige landschap getjeesd te hebben, kwamen we bij de laatste waterval. We stapten van het scootertje richting het water. Veerle stak zoals altijd haar voetjes eventjes in het frisse water en Thijs probeerde achter de waterval te klauteren zonder nat te worden. Op dat moment zag Thijs achter Veerle een Puma, ja inderdaad zo een wild beest waar ook een kledingmerk van bestaat, de straat oversteken. Thijs riep direct naar Veerle en Veerle reageerde sneller dan het licht en spurte richting Thijs. Volledig in paniek zaten wij daar naast de waterval. Thijs stelde voor Veerle in de boom te helpen en daarna zelf achterna te komen. Het beest had ons wel opgemerkt maar toonde weinig interesse. Eens beiden in de boom, bedachten we ons dat een puma natuurlijk beter klimt dan wij en dat we dus beter maar iets maakten om ons mee te verdedigen. Tijd hadden we want de puma nam zijn tijd om beneden aan de waterval rustig te drinken. We besloten dan maar 2 speren te maken om de puma van ons af te kunnen houden moest deze in de boom komen klauteren. Gelukkig had Thijs zijn zakmes in zijn broekzak en zaten we in een boom, dus aan hout geen gebrek. Na de eerste klaar te hebben gaf Thijs de speer aan Veerle en ging hij aan het werk om de tweede speer te maken. Op dat moment gleedt hij uit en maakte hij dus een bruuske beweging op een kleine 7meter van de puma. Dit had zijn interesse duidelijk wel gewekt en het beest kwam nu onze richting uit. Thijs nam zijn mes en speer ter handen en stond klaar om zich te verdedigen. Veerle die iets hoger in de boom zat begon te brullen zoals Thijs eerder had gedaan met de hond. Dit bleek duidelijk niet te werken want het beest ging aan de voet van de boom staan, rechtop met zijn twee voorste poten tegen de boomstam. Ok! Het is nu of nooit dacht Thijs. Het beest lanceerde zich in zijn richting en Thijs stak met de speer richting het wilde dier. Maar hij miste en tot overmaat van ramp viel hij uit de boom. Daar lag hij dan, bloedend aan zijn linkerarm en met de puma tussen hem en Veerle in. Uit vrees dat de puma verder de boom in zou kruipen smeet hij een steen naar het beest. Raak! Natuurlijk niet hard genoeg maar wel hard genoeg om zijn aandacht van Veerle weg te houden. De puma sprong uit de boom en begon zich een weg te banen richting Thijs. Deze lag nu gewond en gewapend met enkel zijn zakmes op de grond. In de boom wist Veerle natuurlijk hoe laat het was en ze kroop naar beneden met de speer in haar hand. Thijs zag dit en hoopte dat ze het lef zou hebben het beest neer te steken en vooral dat het beest Veerle niet zou horen. Wanneer Veerle eindelijk uit de boom was stond de Puma op een paar meter van Thijs verwijderd. Hij hief zijn mes op richting de puma en op dat moment sprong het beest richting Thijs. Veerle daarentegen stond op dit moment achter de puma en stak hem bovenaan in zijn rug. Hij raakte niet verder dan 1 meter en zijn ruggenwervel moet geraakt zijn want buiten geluiden maken bewoog het beest geen centimeter meer. Veerle ging vlug bij Thijs en deze begon te snikken van geluk. Veerle had zijn leven gered of hem ten minste gered van ernstige verwondingen. Thijs klopte de stress van zich af en hield zijn Veerleke stevig vast. Bij overmaat van ramp stopte er 30 seconden later een politiepatrouille. Wij dachten natuurlijk direct dat die mannen toch beter iets vroeger hadden kunnen komen maar zij dachten dat wij stropers waren. Ze begonnen te roepen in het Spaans en ons Spaans blokkeerde gewoon. Er kwam geen woord meer uit. We probeerden de situatie uit te leggen in het Engels en zij dachten dat we Amerikanen waren die hier waren om op puma´s te jagen. Nog voor we weer iets konden zeggen werden we tegen de grond gesmeten en geboeid, met touw, aan handen en voeten. Over ons hoofd kregen we een soort patattenzak en we gaven elke poging op om het uit te leggen in het Engels. Thijs probeerde Veerle te kalmeren door haar uit te leggen dat we straks alles op het commissariaat wel haarfijn zouden uitleggen en dat alles wel goed komt. We werden in de camion gestoken maar deze leek niet te rijden. Na 10 minuten doodse stilte werden we weer uit de camion gegooid en één van de agenten gaf Thijs zijn eigen zakmes in zijn handen. De patrouille vertrok en een paar minuten later hadden we onszelf verlost van de touwen. Pfffffff! Intens. We merkten dat de puma weg was en de agenten hoogstwaarschijnlijk zelf het beest mee zullen genomen hebben om te verkopen op de zwarte markt. Met de bibber er stevig in besloten we terug te rijden naar het dorp en daar ons gastgezin alles uit te leggen. We kwamen onderweg nog een hond tegen die ons probeerde aan te vallen maar reden gewoon snel door. Wat een dag!

Op weg met de brommer.

Op weg met de brommer.

Of misschien lagen we wel veel in bed, gingen we wat gamen, keken we dvd´s met vele fantastische verhalen, aten we cakejes van de bakker EN gebeurde voorgaand verhaal echt MAAR moet je het deel tussen de twee honden met een grove korrel zout nemen en kregen we in de plaats gewoon een onweer op ons dak!

Hasta Luego!

Dappere Veerle en Snikkende Thijs

Geplaatst door VeerleThijs 13:50 Gearchiveerd in Panama Reacties (7)

Fortuna Cloud Forest

30/03/2012 - 02/04/2012

Toegekomen op de berg waar het cloud forest of "den wolkenbos", zeg maar, zich bevindt, moesten we nog een 15 minuten te voet de berg op om aan de "Lost and Found" lodge toe te komen.

Op weg naar de 'Lost and Found' lodge.

Op weg naar de 'Lost and Found' lodge.

Uitzicht vanuit ons hostel.

Uitzicht vanuit ons hostel.

We hadden een goede eerste indruk en we kregen onze kamer aangewezen. Er werd uitgelegd dat alles op het vertrouwensysteem werkte en dat je dus mocht nemen wat je wou in de lodge maar dat je wel verwacht werd het aan te duiden op je lijst. Leuk systeem dat trouwens niet al te slecht werkte. Wat onmiddelijk opviel was dat het er super rustig was. Er was voor elk wat wils: een filmzaal, een bar, een keuken, een grote tuin, een labyrinth, een aapje, een soort tam nachtdier, een gigantisch aanbod aan wandelingen en een schattenjacht!
De tweede dag besloten we dan maar de schattenjacht te proberen want indien je deze volledig uitliep en het correcte antwoord had op het einde van de schattenjacht won je een fles alkihoool!!! Een goede motivatie dus! Gepakt met water, snacks en natuurlijk de survivalkit gingen we op weg. Het Chiro/Kaj-gevoel kwam naar boven en we werden terug 12 jaar! Allereerst moesten we het raadsel vinden dat zich in het midden van het labyrinth bevond.
Dit bleek niet zo simpel aangezien het ons toch een klein halfuurtje kostte om in het midden van het labyrinth te geraken. Thijs liep voorop en hoorde onderweg en luide schreeuw achter zich, het was Veerle die schreeuwde. Tussen ons in stak juist en slang het pad over. Het geel/zwarte, 2 meter lange beest kroop maar traag en bleek duidelijk gewond. We besloten dat we zouden wachten tot het beestje het pad verlaten had. In de verte, in het kamp zagen we Jessy en vroegen om zijn hulp. Hij kwam tot bij ons aangelopen en vroeg aan Thijs of hij het beest zijn hoofd niet wou afhakken. Aangezien het beest toch hoogstwaarschijnlijk stervende was en bloedde aan de rugzijde, nam Thijs de machete ter handen en "HAK", af dat hoofdje.

Thijs verlost de slang uit haar lijden.

Thijs verlost de slang uit haar lijden.

Wat een heftig begin van de schattenjacht. We vonden het raadsel en begonnen ons tocht in het bos. Tussen de benen van Treebeard, gekend van Lord of The Rings, vonden we het volgende raadsel.

We hebben de koker gevonden!

We hebben de koker gevonden!

Dit ging zo door tot we aan Tuna´s Cave kwamen. Voorafgaand hadden we al een stevige tocht in benen en Thijs viel in de rivier tijdens een romantische poging om Veerle veilig en droog naar de andere kant te krijgen. Veerle bleef zoals gepland wel droog. Aan de grot vonden we het laatste raadsel en dit bracht ons terug naar de Lost and Found lodge. Want waar vind je altijd verloren spullen terug!? Natuurlijk in de Lost and Found/Verloren Voorwerpen lodge. Bij ons vertrek echter hoorden we iemand, niet zo heel ver weg, bomen kappen en we gingen effe kijken. Het was Jessy van de lodge, hij zou een week in het bos verblijven om een nieuw pad aan te leggen. We zaten een tijdje gezellig rond een kampvuurtje met een druppeltje en dan was het tijd om naar de lodge terug te keren voor Thijs en Veerle. Jessy verklapte ons een deel van de oplossing en de rest bedachten we zelf.
We wonnen de fles wijn en hadden geluk want het was nog een lekker flesje ook!
In deze lodge bleven we nog een dagje rondhangen en we genoten van de rust en de natuur. Héhé, Gay! Wat worden we toch oud!

Geplaatst door VeerleThijs 9:56 Gearchiveerd in Panama Reacties (1)

Bocas del Toro

28/03/2012 - 30/03/2012

We zijn dus uit Santa Catalina vertrokken richting David.
In David hebben we één nacht geslapen en daar hebben we eigenlijk enkel onze blog een beetje up to date gehouden. We sliepen daar in een zalig hostel en ze hadden een tamme toekan!

De tamme Toekan.

De tamme Toekan.



We hebben daar kennis gemaakt met een oud AA-koppel, alhoewel ze niet echt anoniem wouden blijven maar voortdurend bij ons kwamen zitten om dan met een zware alcoholgeur in de mond de overschot van hun blauwe kaas aan te bieden! Goor! De dag erna zijn we doorgerezen naar Bocas Del Toro.

Bocas is prachtig gelegen.

Bocas is prachtig gelegen.

Bocas Del Toro is de hoofdstad van een eilandengroep voor de Caraibische kust van Panama. Prachtig en goed voorzien voor honderden toeristen. Je kan er surfen, duiken, snorkelen, grote wandelingen maken of gewoon relaksen op het strand. Een ideale bestemming voor als je een korte reis hebt geboekt naar Panama. Maar spijtig genoeg niet echt een plaatsje waar wij ons hart verloren zijn.
Toegegeven we hadden ook geen zin om al de bovenstaande activiteiten te doen aangezien we deze juist gedaan hebben en in Bocas Del Toro zijn deze activiteiten ook iets duurder dan in de rest van het land. De watertaxi, die ons naar en van het eiland bracht, was een soort speedboot en was een veel leukere ervaring dan de laatste boot die we genomen hebben. Het deed een beetje denken aan onze vakanties bij Fabrice in Frankrijk.

Uitzicht op Bocas.

Uitzicht op Bocas.

We genoten wel van het stadje, het eten, het uitzicht en de Caraibische sfeer maar besloten toch de volgende dag al door te reizen naar een eco-hostel in het midden van de "jungle", zoals zij het noemden.

Geplaatst door VeerleThijs 9:20 Gearchiveerd in Panama Reacties (0)

Santa Catalina

25/03/2012 - 28/03/2012

Santa Catalina!!! Hier val je bijna van de aardbol!

Santa Catalina!!! Hier val je bijna van de aardbol!

Dit is het hol van Pluto!!! Hier is echt niets!!! Alléé er is wel iets, ... maar wat er dan al is, werkt 9 van de 10 keren niet! Wat ze hier wel hebben zijn zwarte, mooie stranden en ongelooflijke golven om te surfen.

De mooie stranden van Santa Catalina!

De mooie stranden van Santa Catalina!

Hoe aan dit tekstje beginnen? ...
Laat ons starten met te zeggen dat wij wel weg waren van dit piepkleine dorpje, geen idee hoeveel inwoners, maar 200 zal al veel zijn. Het had een charme dat je niet echt kan uitleggen.
Na een 2 uur en een half durende busrit, door niemandsland, vanuit de dichtsbijzijnde "stad", vergelijkbaar met Pamel, kwamen we toe in Santa Catalina. We vonden al snel een appartementje met keuken en al wat een mens nodig heeft. De eigenares was een echt surfbabe en ging dan ook elke morgen golven verscheuren, "ripping waves" gelijk de jeugd dat zegt. We hadden wel wat pech want wat hadden we ontdekt: We hadden maar 40 dollar meer en hier in dit gat was natuurlijk geen bankautomaat. "Zwaar kl*te!" volgens menig Nederlander.
Dan maar een oplossing zoeken zeg maar, wat zich vertaalde in eigenlijk bedelen in de lokale duikcentra om hun visa-apparaat te mogen gebruiken tegen een rente van 10%. Dit lukte op dag 1 niet. De bakkersvrouw vertelde ons dat de enige oplossing was om 1 van de 3 bussen per dag naar Sona te nemen en dan maar in de namiddag terug te komen. 5 uur bus dus en nog eens 2 uur wachten tussen de bussen door. We proberen het niet aan ons hart te laten komen en gingen dus maar wat surfen. `s Avonds wilden we ons douchen maar er was geen water in het dorp. Ìedereen ging er nogal licht over en dit bleek hier wel meer te gebeuren. Alweer een beetje pech! Dan maar eten, wij naar de winkel om te ontdekken dat we met alle ingredienten in de winkel net spaghetti kon maken. Na onze lekkere saus gemaakt te hebben probeerden we water te laten koken. Dit lukte niet, zelfs niet na de pot 2 uur op het elektrische vuur te laten staan. Dan maar in halfkokend water de pieren een goede 40 minuten laten weken en klaar is kees! Avondeten! Raar maar waar maar op dat moment hielden we nog altijd evenveel van het kleine dorpje als bij onze aankomst. Toen bedachten we ons dat het al effe geleden was dat we jullie, onze lezertjes, iets hadden laten weten dus wij op zoek naar een internetwinkel! We kregen te horen dat er eentje was in het centrum. Met onze sleffers aan stapten we ongeveer 30 minuten uit het centrum om de internetwinkel te vinden! Super! Enkel spijtig dat juist vandaag er geen signaal op te vangen was met de grootste satelietschotel die wij ooit gezien hebben.

De internetwinkel zonder internet! Wel een gigantische schotel voor een signaal te vangen.

De internetwinkel zonder internet! Wel een gigantische schotel voor een signaal te vangen.

Dan maar terug naar ons appartementje. We speelden het spelletje Kolonisten van Catan van de eeuw want de verliezer zou daags erna naar Sona reizen achter geld. Het was zelfs niet spannend! Veerle won met een lachwekkende voorsprong en Thijs zag zijn lot voor ogen.
De dag erna gingen we samen naar de bushalte maar poogden nog een laatste maal bij het duikcentrum en deze keer hapte de vis! We kregen 100 dollar voor de prijs van 110 dollar maar dit kon ons niks schelen want de busrit was al 10 dollar.

Met knapzak, klaar voor de 5 uur durende tocht naar de bankautomaat!

Met knapzak, klaar voor de 5 uur durende tocht naar de bankautomaat!

Dolgelukkig huurden we alweer een surfplank en deze keer ook een bodyboard en we temden allerlei golven! Tot ware tsunami`s, hier zijn wel geen foto`s van! Sorry!

Surfen! De tsunami`s die werden bedwongen hebben we niet op foto!

Surfen! De tsunami`s die werden bedwongen hebben we niet op foto!

Bodyboardende Veerle

Bodyboardende Veerle

We genoten van onze dag op het strand en konden ons `s avonds zelf douchen! Afwassen en het toilet spoelen was daar wel niet meer bij want het water was alweer op. Deze morgen zijn we uit Santa Catalina vertrokken en we spenderen nu een nachtje in David. De tweede grootste stad van Panama en deze wordt jammer genoeg ook geteisterd door een waterschaarste. De kans op een douche deze avond is dus klein!

Rum en ananas! Een recept van onze AA-vrienden.

Rum en ananas! Een recept van onze AA-vrienden.

Geplaatst door VeerleThijs 16:36 Gearchiveerd in Panama Reacties (0)

Panama City

22/03/2012 - 25/03/2012

Panama city

Panama city

Panama was dus al goed begonnen met de eilanden en we gaan in deze sfeer verder.
De hoofdstad is echt een prachtig stukje architectuur gemixed met oude charme. We voelden ons hier onmiddelijk thuis.
We liepen rond in de kleine straatjes van Casco Viejo en in de avenidas van de nieuwe stad. We kochten er vooral souveniertjes voor de familie en stuurden een gigantisch postpakket richting den Belgique!

Panama city, de stad waar Veerle al lang naar uitkeek!

Panama city, de stad waar Veerle al lang naar uitkeek!

Het postpakket dat we naar huis stuurden!

Het postpakket dat we naar huis stuurden!

We gingen er gezellig eten en trokken ons `s avonds terug in onze kamer om wat te lezen. Één avond echter zetten we stevig de bloemetjes buiten, in een café gekend om zijn bieren. 6 Belgische bieren stonden op het menu maar we lieten ons het brouwsel van het huis goedvallen en liepen de dag erna rond met een stevig kater! Het was bijna een tijger, zo een kater was het!

De bussen in Panama!

De bussen in Panama!

De achterkant van een bus!

De achterkant van een bus!

Ook bezochten we het legendarische Panama-kanaal. De sluizen zijn toch wel nog kleiner als wij ze ons hadden voorgesteld. De grootste vrachtschepen kunnen net tussen de sluizen. Het was een leuke schouwspel maar uren konden we er nu ook niet naar kijken.

Het Panama-kanaal!

Het Panama-kanaal!

Het vrachtschip passeert één van de sluizen!

Het vrachtschip passeert één van de sluizen!

Vanuit Panama City planden we ook de rest van onze reis in dit hartverwarmende land. De mensen lachen hier bijna constant en zien er ook oprecht gelukkig uit. We besloten naar Santa Catalina, een piepklein dorpje aan de Stille oceaan, te gaan. Dit wordt gevolgd door een andere kustplaatsje aan de Caraibische kant van Panama. Daarna zullen we terug de bergen in trekken om er weer eens stevig actief in te vliegen!

De nieuwe stad bekeken vanuit Casco Viejo!

De nieuwe stad bekeken vanuit Casco Viejo!

De paspoppen hun borsten worden alleen maar groter!

De paspoppen hun borsten worden alleen maar groter!

Panama city bij nacht!

Panama city bij nacht!

We trokken er een foto voor de oudste "Vanginderdinges", die ook terug naar de heimat komt wonen!
Speciaal voor hem!

Een foto voor mijn verre vriend in Duitsland!

Een foto voor mijn verre vriend in Duitsland!

Geplaatst door VeerleThijs 15:46 Gearchiveerd in Panama Reacties (1)

(Berichten 1 - 15 uit 63) Pagina [1] 2 3 4 5 »